ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).
Ο Άγιος Αμφιλόχιος (κατά κόσμον Αθανάσιος Μακρής) γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1889 στην Πάτμο και υπήρξε φίλος και πνευματικό παιδί του Αγίου Νεκταρίου.
Οι γονείς του Εμμανουήλ και Ειρήνη τον μεγάλωσαν με αγάπη και ευλάβεια ανάβοντας στην καρδιά του την φλόγα της αγάπης του Θεού και της Ελλάδας, την οποία μεταλαμπάδευσε ο Άγιος σε πλήθος κόσμου. Είχε τρία αδέρφια, εκ των οποίων το ένα (αγόρι) κοιμήθηκε σε μικρή ηλικία, ενώ οι αδερφές του έγιναν και οι δύο μοναχές.
Από μικρό παιδί βοηθούσε τους γονείς του στις γεωργικές εργασίες και το ψάρεμα, κύρια ασχολία του φτωχού νησιού, πάντα όμως μέσα του, όπως ομολογούσε ο ίδιος, είχε την επιθυμία να γίνει μαθητής του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.
Η επιθυμία του έγινε σε ηλικία 17 ετών να λαμβάνει την μοναχική του κουρά στις 27 Αυγούστου του 1906 στην Ιερά Μονή του Θεολόγου, όπου έλαβε το όνομα Αμφιλόχιος και στις 23 Μαρτίου του 1913 σε ηλικία 24 ετών κείρεται στο Κάθισμα του Απολλού Μεγαλόσχημος Μοναχός από τον ασκητή και πνευματικό Μακάριο Αντωνιάδη τον Σάμιο.
Χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Κώου κυρό Αγαθάγγελο στις 27 Ιανουαρίου του 1919 στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου στην Κω και Πρεσβύτερος την Κυριακή του Θωμά στις 5 Απριλίου του ίδιου έτους από τον Μητροπολίτη Σάμου και Ικαρίας Κωνσταντίνο Βαντζαλίδη στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στο Βαθύ.
Εφημέριος της Ιεράς Μονής Πάτμου διακόνησε από το 1920 - 1926 και διορίσθηκε Προϊστάμενος του Ιερού Σπηλαίου της Αποκαλύψεως κατά τα έτη 1926 – 1932 ενώ στις 14 Νοεμβρίου του 1935 εκλέγεται Ηγούμενος στην Ιερά Μονή της Πάτμου.
Το 1937 ο Άγιος Αμφιλόχιος ήρθε σε ρήξη με τους Ιταλούς κατακτητές αφού αντιστάθηκε με γενναιότητα και σθένος στα σχέδιά τους για τον εξιταλισμό των Δωδεκανήσων και την εκκλησιαστική υπαγωγή τους στον πάπα, και πρωτοστάτησε στον αγώνα της Εκκλησίας να διατηρηθούν η εθνική συνείδηση και η Ελληνική γλώσσα που διώκονταν, οργάνωσε κρυφά σχολειά και κατηχητικά για να μαθαίνουν τα Ελληνόπουλα την μητρική τους γλώσσα και να διδάσκονται την Ορθόδοξη Πίστη.
Φωτογραφία από την κηδεία του Άγιου Αμφιλόχιου Μακρή, στην Ι. Μονή Ευαγγελισμού στις 17 Απριλίου του 1970.
Η δράση του αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να χάσει την ηγουμενία και να εξοριστεί στην ηπειρωτική Ελλάδα. Αυτό δεν έκαμψε καθόλου το φρόνημα του γενναίου αγωνιστή και συνέχισε σαν ακάματος εργάτης του Ευαγγελίου το ιεραποστολικό του έργο.
Ο Άγιος Αμφιλόχιος ίδρυσε μοναστήρια, την Γυναικεία Μονή του Ευαγγελισμού στην Πάτμο, την επίσης Γυναικεία Μονή του Αγίου Μηνά στην Αίγινα και ανέλαβε την πνευματική επιστασία της Γυναικείας Μονής Ευαγγελισμού Ικαρίας. Κοντά σε αυτά, όταν ήταν εφημέριος του ναού της Αποκαλύψεως καλλώπισε τον ναό με τοιχογραφίες και έκανε διάφορες εργασίες ανακαίνισης. Χαρακτηριστική, όμως, ήταν η αγάπη του και για την φύση αφού σε αυτόν οφείλεται η πυκνή βλάστηση της Πάτμου, καθώς παντού φύτευε κυπαρίσσια και άλλα είδη δέντρων.
Παρά την εσωτερική ισχυρή πνευματική φλόγα, η υγεία του υπήρξε εύθραυστη σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, έτσι τον Μάρτιο του 1970 προσβλήθηκε από πνευμονία και εκοιμήθη την Πέμπτη στις 16 Απριλίου του ίδιου έτους αφού είχε πληροφορηθεί την εκδημία του από την ίδια την Θεοτόκο και τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο ενώ ετάφη στο Κοιμητήριο της Ιεράς Μονής του Ευαγγελισμού που ο ίδιος ίδρυσε το 1937.
Το κυπαρίσσι που είχε ο ίδιος φυτέψει έξω από το ασκηταριό του λίγο καιρό μετά την κοίμησή του ξεράθηκε, ενώ το 1981, κατά την εκταφή του, τα οστά του ευωδίαζαν.
Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στην Πάτμο
.Στην αγιοκατάταξη του γέροντα Αμφιλοχίου Μακρή της Πάτμου, προχώρησε την Τετάρτη στις 29 Αυγούστου του 2018 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου με την Μνήμη του να τιμάται στίς 16 Απριλίου
Στηριγμενο το μεσονυκτικο τροπαριο Ιδου ο νυμφιος ερχεται ... στην
παραβολη του κυριου των δεκα παρθενων δινει το στιγμα της απαρχης της Μεγαλης
Εβδομαδας ο κυριος ο νυμφιος καθε ανθρωπινης ψυχης ερχεται εν τω μεσω της νυκτος
Αυτο σημαινει καταρχας οτι το κυριο γνωρισμα της σχεσης του χριστου με εμας ειναι η αγαπη κι οχι απλως μια αγαπη κινουμενη μεσα σε συμβατικα τυπικα πλαισια αλλα μια αγαπη χωρις ορια την
οποια ακροθιγως μπορουμε να ψηλαφησουμε στη σχεση του ερωτευμενου απεναντι στην ερωμενη του ουτω γαρ ηγαπησεν ο θεος τον κοσμον ωστε τον Υιον αυτου τον μονογενη εδωκεν .... και δεν μπορει να ειναι διαφορετικα αφου ο κυριος μας απεκαλυψε - εκεινος - οτι ο θεος αγαπη εστι ο θεος μας λοιπον που ενανθρωπησε εν προσωπω ιησου χριστου ειναι εκεινος που γινεται ο νυμφιος μας γιατι μεσα στην απειρη αγαπη του προς εμας τους αμαρτωλους ανθρωπους μας προσλαμβανει στον ευατο του και μας κανει ενα μ εκεινον ανθρωποπαθως μιλωντας η σκεψη του η καρδια του η επιθυμια του ειναι σε μας οπως του ερωτευμενου ειναι στην ερωμενη του
κι επειτα μας επισημαινει ο υμνογραφος ερχεται εν τω
μεσω της νυκτος ερχεται δηλαδη
Κι αυτος ο ποικιλος ερχομος σε μας που γεματου αγαπη
νυμφιου χριστου συναντα συνηθως δυο καταστασεις την
κατασταση της εγρηγορσης και την κατασταση της ραθυμιας
Εγρηγορση σημαινει ν ανταποκριθω στην αγαπη του και να
ζησω μαζι του τη χαρα της παρουσιας του ψυχικα και
σωματικα και εδω και αιωνια ημεις αγαπωμεν οτι Αυτος
πρωτος ηγαπησεν ημας ραθυμια σημαινει να ειμαι τοσο
προσκολλημενος στα παθη μου - στη φιληδονια τη φιλαργυρια τη φιλοδοξια μου - ωστε να μην καταλαβω καν τον ερχομο και την κληση του κι ακομη να τον καταλαβω μεν αλλα ν
αναβαλω την ανταποκριση μου η εκτιμηση για τις δυο καταστασεις οπως μας τη δινει ο υμνογραφος ειναι σαφης μακαριοτητα η πρωτη αναξιοτητα η δευτερη με τα αντιστοιχα
βεβαιως αποτελεσματα η επιλογη πια ειναι στην απολυτη
Σήμερα η εκκλησία εορταζει την βαιοφορον είσοδο του θεανθρώπου Ιησού χριστου στα ιεροσολυμα σήμερα η εκκλησιά υποδέχεται τον βασιλέα των βασιλευοντων και τον κύριον των κυριεύοντων
Μετά το θαυμαστό γεγονός της Αναστάσεως του τετραήμερου Λαζάρου ο Ιησούς Χριστός η πηγή της ανάστασεως και της ζωής εισέρχεται σήμερα θριαμβευτικά στα ιεροσολυμα
Οι Ιουδαίοι κρατώντας βαγια και κλαδιά διαφόρων δένδρων επευφη μουν βλέποντας τον Ιησού χριστο να εισέρχεται στα ιεροσολυμα και αναφωνούν της ανάστασεως την νικην προμηνύοντες ωσαννα εν τοις υψιστοις αυτόν που ήρθε εκούσια να σώσει απο την πλάνη το γένος των ανθρώπων
Ο Ιησούς Χριστός ο οποίος βρίσκει αι επι θρόνου υψηλού σήμερα εμφανίζεται ΕΠ πωλου ευτελούς καθήμενος απάνω σε μικρό γαϊδουράκι αυτός που καθημερινά πεζός βρίσκοταν ανάμεσα στους ανθρώπους ωσαννα τω Υιω Δαυιδ ευλογημένος ει ο έλθων και παλιν ερχόμενος Εν ονόματι κυριου
Σε αυτή τη συμμετοχή της ενσυνείδητης υποδοχής του Κυρίου Ιησού Χριστού αναφέρεται και ο ύμνος, ο οποίος επαναλαμβάνεται από χθες το απόγευμα στην εσπερινή ακολουθία. Υποδεχόμενοι οι πιστοί τους ασκητές που αναχώρησαν την καθαρή Δευτέρα για τα ασκητήρια και σήμερα επιστρέφουν για να γιορτάσουν από κοινού τα πανίερα και σωτήρια γεγονότα. «Σήμερον η χάρις του Αγίου Πνεύματος ημάς συνήγαγε και πάντες αίροντες τον Σταυρόν σου λέγομεν· Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, Ωσαννά εν τοις υψίστοις».
Κυριακή των Βαΐων και οι πιστοί στην πατρίδα μας, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, έχουν την πατροπαράδοτη συνήθεια να παίρνουν στους ναούς κλαδιά ελιάς, τα οποία, μετά την ανάγνωση της ευχής των Βαΐων, διατηρούν μέχρι την εορτή της Αναλήψεως σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο ναό ή αυθημερόν τα μεταφέρουν στο σπίτι και τα χρησιμοποιούν, αντί για λιβάνι στο θυμιατήρι. Ακόμη, όταν στο τέλος της λιτανείας εκφωνείται το ιερό Ευαγγέλιο, στο σημείο της υποδοχής του Ιησού στα Ιεροσόλυμα, οι πιστοί κόβουν από τα κλαδιά της ελιάς που κρατάνε στα χέρια και τα ρίχνουν στο έδαφος.
Επίσης, να σημειωθεί ότι απόψε τελείται στους ναούς η ακολουθία του όρθρου της Μεγάλης Δευτέρας, ο Νυμφίος, αντί το πρωί της Δευτέρας. Τούτο εφαρμόζεται για λόγους πρακτικούς, καθ’ όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα, ώστε να έχουν την ευχέρεια οι πιστοί απρόσκοπτα να συμμετέχουν στις ακολουθίες των αγίων τούτων ημερών, που εμπεριέχουν αρκετά συμπυκνωμένη τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας με βαθύτατο θεολογικό νόημα για την πνευματική μας ωρίμανση και ένωση με το Νυμφίο Χριστό και τους συνανθρώπους μας.
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή ολοκληρώνεται και καταλήγει σε δυο λαμπρές, εόρτιες ημέρες. Είναι το Σάββατο του Λαζάρου, κατά το οποίο μνημονεύουμε την έγερση του επιστήθιου φίλου του Χριστού Λαζάρου, και η Κυριακή των Βαΐων, που εορτάζουμε τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα έξι μέρες πριν προδοθεί και υποστεί το σταυρικό θάνατο.
Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα θαύμα του Κυρίου μας, προτού εισέλθει στην πόλη της Ιερουσαλήμ, την ανάσταση του Λαζάρου. Ο Λάζαρος ζούσε στη Βηθανία [1] με τις αδερφές του, την Μάρθα και την Μαρία. Ήταν φίλος του Κυρίου. Κάποτε αρρώστησε πολύ βαριά. Οι αδερφές του έστειλαν μήνυμα στον Ιησού: «Κύριε, ο αγαπημένος σου φίλος είναι άρρωστος »[2] Όταν το έμαθε ο Ιησούς είπε: «Αυτή η αρρώστια δεν είναι για να φέρει θάνατο, αλλά για να φανεί η δύναμη του Θεού, για να φανερωθεί με αφορμή την αρρώστια η δόξα του Υιού του Θεού».
Όταν ο Ιησούς αντίκρυσε το κλάμα των αδελφών και των φίλων τους «ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν αυτόν… [3]». Ο Χριστός διέταξε να απομακρυνθεί η πέτρα που σκέπαζε τον τάφο. Και όταν αφαιρέθηκε η πέτρα, «φωνή μεγάλη εκραύγασε Λάζαρε, δεύρο έξω, και εξήλθεν ο τεθνηκώς δεδεμένος τους πόδας και τας χείρας κειρίαις… [4]».
Ο Χριστός δακρύζει επειδή, βλέποντας το θάνατο του φίλου Του, βλέπει επίσης και τη νίκη του θανάτου πάνω σ’ ολόκληρο τον κόσμο, βλέπει πως ο θάνατος, που δε δημιουργήθηκε από το Θεό, σφετερίστηκε το θρόνο Του και τώρα κυριαρχεί στον κόσμο. Στη συνέχεια έρχεται η εντολή, «Λάζαρε, δεύρο έξω [5]»! Στο σημείο αυτό κυριαρχεί το θαύμα της αγάπης που θριαμβεύει πάνω στο θάνατο, ακούμε μια εντολή που αναγγέλλει τον πόλεμο του Χριστού κατά του θανάτου, μια υπόσχεση πως ο ίδιος ο θάνατος θα καταστραφεί και θα εξαφανιστεί.Ο Ιησούς δάκρυσε στο γεγονός του θανάτου του φίλου του Λαζάρου, δείχνοντας το οδυνηρό του θανάτου ως αταίριαστο για τον άνθρωπο. Δεν μπορεί να κρύψει τη λύπη και την ταραχή Του.
Η ανάσταση του Λαζάρου και η συγκέντρωση του πλήθους θορύβησε τους αρχιερείς και τους Φαρισαίους, οι οποίοι αποφάσισαν να σκοτώσουν τον Ιησού ,[6] αλλά και το Λάζαρο [7]. Δεν κατόρθωσαν όμως να το πράξουν για τον Λάζαρο, τον Ιησού όμως λίγο αργότερα Τον σταύρωσαν.
Έξη ημέρες πριν από το Πάσχα, ο Ιησούς κάθισε σε δείπνο το οποίο δόθηκε γι Αυτόν. Μαζί Του ήταν και ο Λάζαρος [8], ενώ πλήθος κόσμου είχαν πάει για να δουν όχι μόνο τον Ιησού, αλλά και τον αναστημένο Λάζαρο [9].
Σύμφωνα με τον Άγιο Επιφάνιο επίσκοπο Κωνσταντίας της Κύπρου (367-403), ο δίκαιος Λάζαρος ήταν τότε 30 χρονών και έζησε άλλα 30 χρόνια μετά την ανάστασή του. Μία παράδοση αναφέρει ότι ο Λάζαρος μετά την ανάστασή του θέλοντας να αποφύγει το μίσος των αρχιερέων κατέφυγε στο Κίτιο της Κύπρου γύρω στο 33 μ.Χ..
Εδώ τον συνάντησαν οι απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας, όταν μετέβαιναν από τη Σαλαμίνα στην Πάφο, και τον χειροτόνησαν ως πρώτο επίσκοπο Κιτίου, της Εκκλησίας, που ίδρυσε ο ίδιος. Την εκκλησία του Κιτίου εποίμανε με στοργή κι αγάπη δεκαοκτώ περίπου χρόνια μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ο τετραήμερος Λάζαρος δοκίμασε τον θάνατο και τη φθορά. Μα πέρα από το θάνατο και τη φθορά συνάντησε, πρόσωπο με πρόσωπο, την αιώνια ζωή, τον Θεό τον Ζώντα. Και από εκείνη τη συνάντηση ο Κύριος, για χάρη μας και για χάρη του κηρύγματος της αιωνιότητας, τον κάλεσε πίσω σ΄αυτή την θλιβερή και δύσκολη ζωή που την ολοκλήρωσε με μαρτυρικό θάνατο. Τον έβγαλε από την αιώνια, θαυμάσια ηρεμία για να είναι μάρτυρας για τη ζωή
Προοίμιο του Σταυρού του Κυρίου αποτελεί τόσο η σημερινή όσο και η αυριανή εορτή. Οι δύο αυτές εορτές διαποτίζονται από την επερχόμενη νίκη του Κυρίου κατά του Άδου, του θανάτου δηλαδή, σύμφωνα με την εκκλησιαστική και βιβλική ορολογία.
Ο Λάζαρος είναι η προσωποποίηση όλου του ανθρωπίνου γένους, του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Η πατρίδα του Λαζάρου, η Βηθανία, είναι η πατρίδα του καθενός, σύμφωνα με τον πατέρα Αλέξανδρο Σμέμαν [10]. Μας παρουσιάζεται στο κατώφλι της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος, αναστημένος, ως προάγγελος της νίκης του Χριστού επί του θανάτου. Ακόμη, η ανάστασή του Λαζάρου αναγγέλλει την ανάσταση των νεκρών, η οποία έρχεται ως συνέπεια της Αναστάσεως του Κυρίου «Λάζαρον τεθνεώτα, τετραήμερον ανέστησας εξ Άδου Χριστέ, προ του σου θανάτου, διασείσας του θανάτου το κράτος… [11]».
Ο Ιησούς δείχνει ότι η ανάσταση είναι ένα γεγονός ήδη παρόν, επειδή Αυτός δεν προξενεί απλώς, αλλά είναι η ανάσταση και η ζωή.
Ο τετραήμερος Λάζαρος με την ανάστασή του έρχεται σήμερα να μας υπενθυμίσει πως πρέπει κι εμείς, και με την σάρκα, η οποία παρομοιάζεται με την αδελφή του τη Μάρθα, αλλά και με την ψυχή, η οποία είναι η κυρία του σώματος και παρομοιάζεται με την αδελφή του Μαρία, να απευθυνθούμε στον Κύριο μας Ιησού Χριστό, προκειμένου να αναστήσει το μυαλό μας από την αμαρτία και το θάνατο ώστε να έχουμε κι εμείς τη δυνατότητα της θέας του προσώπου Του.
Παραπομπές:
1. Η Βηθανία απείχε 3 χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα. 2. Ιωάννου 11,3.
Άξιον Εστί» ήχ. α΄ (Ύψωση άρτου της Παναγίας στην Τράπεζα της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου.
Βατοπαιδινοί πατέρες, ψάλλουν το «Άξιον Εστί» τελώντας την Ακολουθία που τελείται στην τράπεζα
Δείτε το βίντεο
Όσοι έτυχε να παρευρεθείτε σε τράπεζα μίας Αγιορείτικης Μονής θα παρακολουθήσατε τη λεγομένη Ύψωση (του άρτου) της Παναγίας.
Ο άρτος της Παναγίας είναι μια τριγωνική μερίδα άρτου που κόβεται από ένα πρόσφορο και υψώνεται προς τιμή της Θεοτόκου. Ποιός κάνει την ύψωση; Σύμφωνα με τη λειτουργική παράδοση κατά το τέλος της τράπεζας ο τραπεζάρης της μονής. Τα παλαιά τυπικά και Ωρολόγια γράφουν ότι την ύψωση κάνει ο «ταχθείς αδελφός» ή ο «ταχθείς μοναχός» ή ο «μέλλων υψώσαι την Παναγίαν»ή «παρά του εις τούτο τεταγμένου μοναχού»(Άγιος Μάρκος Εφέσου). Ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης αναφέρει ότι την ύψωση κάνει «ο αναγνούς και τα πνευματικά διακονήσας τοις αδελφοίς», δηλ. ο αναγνώστης του λόγου προς πνευματική οικοδομή των μοναχών και προσκυνητών. Σε καμιά περίπτωση δεν αναφέρεται ότι την κάνει ο ηγούμενος ή ο εφημέριος της Μονής. Αυτοί παρακολουθούν.
Όταν γίνεται η ύψωση λέγεται το «Μέγα το όνομα της αγίας Τριάδος»,το «Παναγία Θεοτόκε, βοήθει ημίν», «Μακαρίζομεν σε πάσαι αι γενεαί…»και «Άξιον εστίν…».Προσφέρεται θυμίαμα και ο παρευρισκόμενοι παίρνουν από αυτό τον άρτο προς αγιασμό τους αλλά και προς δόξα ιδιαίτερη (εξαιρετως) της Θεομήτορος, η οποία γέννησε τον ουράνιο άρτο της ζωής, δηλ. τον Κύριο Ιησού Χριστό, που διατρέφει τις ψυχές μας.
Το εκκλησιαστικό έθιμο της υψώσεως είναι πολύ παλιό. Το «Ωρολόγιο το Μέγα» το ανάγει στους αποστόλους, και συνδέεται με την ευλάβεια των χριστιανών ιδιαίτερα δε των μοναχών προς την Θεοτόκο που αναζητούσε και για την Παναγία κάτι παράλληλο προς την προσφερόμενη στον Κύριο Θεία Ευχαριστία. Όπως η Θεία Ευχαριστία προσφέρεται σε ανάμνηση του Κυρίου έτσι και η ύψωση του άρτου γίνεται προς ανάμνηση της Παναγίας.
Από τα λειτουργικά βιβλία, από πληροφορίες που μας δίνει ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης και άλλοι συγγραφείς, φαίνεται ότι η ύψωση της Παναγίας γινόταν καθημερινά στην τράπεζα των μοναχών. Κατά την εποχή του Αγίου Συμεών γινόταν η ύψωση της Παναγίας στην ακολουθία του Όρθρου, ή σε οποιαδήποτε άλλη περίσταση όταν το ζητούσαν οι πιστοί ή τακτικά από πολλούς ιερείς.Το εθιμο αυτό το δέχεται και το επιδοκιμάζει.
Πάντοτε δε κατά τη διάρκεια της Θ. Λειτουργίας μετά το «Εξαιρέτως…» όταν ψαλλόταν ο ύμνος προς την Θεοτόκο ( το «Άξιον εστίν ως αληθώς…» ή η θ΄ωδή της Καταβασίας της εορτής) γινόταν η ύψωση της Παναγίας. Αυτό γίνεται από το μεγάλο πόθο του ιερέα και των πιστών «επικαλείσθαι και ανυμνείν την πανύμνητον» και «ως αν μείζονος της παρά ταύτης επιτύχοιμεν βοηθείας» δηλ. για να επιτύχουμε μεγαλύτερη βοήθεια από τη Θεοτόκο.
Και συνεχίζοντας ο Άγιος Συμεών λέει, ότι η ύψωση έχει σκοπό να έχομε την Παναγία βεβαία βοηθό σε όλες τις ανάγκες και τις περιστάσεις. Αναφέρει δε ότι έχει προσωπική πείρα αυτής της βοήθειας αλλά καταθέτει και την μαρτυρία άλλων αξιοπίστων προσώπων.( Διάλογος κεφ. 357) («εν πάσαις ημών χρείαις και περιστάσεσι βοηθόν αυτήν και φρουρόν ούσαν ασφαλεστάτην… και πλείστης τυγχάνομεν εκ του ανυψούσθαι τον άρτον τούτον βοηθείας, ως και ημείς πείρα πολλάκις έγνωμεν και παρά πολλών άλλων αξιοπίστων εμάθομεν»).
Η προσφορά του αντιδώρου προς ύψωση, που γίνεται σήμερα από τον ιερέα μετά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων παραπέμπει στη συνήθεια της υψώσεως της Παναγίας. Είναι γνωστό ότι το αντίδωρο συμβολίζει το «σώμα της Θεοτόκου» επειδή από τον άρτο της προθέσεως είχε αφαιρεθεί ο «Αμνός», ( τετράγωνο κομμάτι του προσφόρου με τη σφραγίδα ΙΣ- ΧΡ- ΝΙ-ΚΑ), όπως ο Χριστός γεννήθηκε από την Παναγία.Η σταυροειδής ύψωση του αντιδώρου γίνεται όπως θα γινόταν και η ύψωση της Παναγίας.
Το βράδυ της 26ης προς 27 Μαίου θα τελεσθεί στους ναούς η πανηγυρική αναστάσιμη Παννυχίδα που τελείται κανονικά τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου, την τελευταία δηλαδή ημέρα που ψάλλεται το «Χριστός Ανέστη», παραμονή της Αναλήψεως και εφόσον οι συνθήκες το επιτρέψουν μέχρι τότε, θα μπορέσουν να προσέλθουν οι Ελληνες στις εκκλησίες για να ακούσουν τους αναστάσιμους ύμνους.
«Στις 26 Μαΐου θα ψαλλεί η πανηγυρική αναστάσιμη λειτουργία για να μπορούμε να πάμε όλοι» όπως είπαν Ιεράρχες και την επομένη εορτή της Αναλήψεως θα μπορούμε να σουβλίσουμε τον παραδοσιακό οβελία, πάντα υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουν αρθεί τα μέτρα για τον κοροναϊό, σημειώνει το Πρώτο Θέμα.
Σύμφωνα με εκκλησιαστικές πηγές έγινε αποδεκτή η εισήγηση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου και υπήρξε ουσιαστικά στήριξη της Εκκλησίας στις αποφάσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και της υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων Νίκης Κεραμέως. Ψύχραιμη χαρακτηρίστηκε επίσης, η στάση του Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομου.
«Ευχόμαστε και προσευχόμαστε, ο κίνδυνος να περάσει σύντομα, ώστε όλοι μαζί (Κλήρος και λαός) να αξιωθούμε να εορτάσουμε την Λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας με πανηγυρική Αναστάσιμη Παννυχίδα, κατά την Απόδοση της Μεγάλης Εορτής του Πάσχα, δηλαδή κατά το μεσονύκτιο μεταξύ Τρίτης 26 προς Τετάρτη 27 Μαΐου 2020» ναφέρεται στο ανακοινωθέν της ΔΙΣ.
Αναλυτικά η απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου
1) Κατανοεί απόλυτα την αγωνία της Ελληνικής Πολιτείας την κρίσιμη αυτή περίοδο και εκτιμά τον διακριτικό τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τη συγκεκριμένη κρίση έχοντας ως κριτήριο πάντοτε την διαφύλαξη της δημόσιας υγείας.
2) Προτρέπει όλους να τηρούν απαρέγκλιτα τις υποδείξεις των υγειονομικών αρχών και των ειδικών επιστημόνων και να μην παρασύρονται από εκείνους οι οποίοι τους υποδεικνύουν την παρακοή, η οποία στην παρούσα χρονική συγκυρία δεν δικαιολογείται ούτε εν ονόματι της χριστιανικής πίστης. Η πίστη στο Χριστό αποτελεί πρόξενο ζωής και όχι θανάτου.
3) Με υψηλό αίσθημα ευθύνης αποδέχεται τις αυστηρές υποδείξεις που προτείνονται από τις υγειονομικές αρχές και την Ελληνική Πολιτεία για την χρονική περίοδο μέχρι της 11ης Απριλίου 2020 και προτρέπει όλους να παραμένουν στο σπίτι τους.
4) Χαιρετίζει τη δήλωση της Αξιοτίμου Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Νίκης Κεραμέως, της 30ής Μαρτίου 2020 στα Μ.Μ.Ε. Αποτελεί όντως «πηγήν ύδατος ζώντος» στην «λειτουργική ερημία» των Κληρικών μας, η πρόταση λειτουργίας των Ιερών Ναών και των Ιερών Μονών, έστω και «κεκλεισμένων των θυρών», κατά την Εβδομάδα των Παθών και την εορτή της Αναστάσεως του Κυρίου.
5) Επισημαίνει με πολύ πόνο και «αίμα καρδιάς» κυριολεκτικά ότι την προσεχή Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση του Κυρίου, θα κληθούμε όλα τα μέλη της Εκκλησίας να ζήσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, απέχοντας από τις ιερές Ακολουθίες, την Θεία Λειτουργία, αλλά και από αυτή την Θεία Κοινωνία. Γι᾿ αυτό το λόγο η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος παρακαλεί πατρικά όλους τους πιστούς να μη λησμονούν όσα ο αυθεντικός ερμηνευτής των Γραφών και μεγάλος Πατέρας και Διδάσκαλος της Εκκλησίας μας Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει: «Μπορεί ο άνθρωπος, ο οποίος από ανάγκη δεν πηγαίνει στην Εκκλησία, να κάνει τον εαυτό του Θυσιαστήριο, με το να προσεύχεται». Ο ίδιος ιερός Πατήρ αναφερόμενος στην ανάγκη της κενωτικής αγάπης προς τον πλησίον και μάλιστα προς τον δοκιμαζόμενο, επισημαίνει τα εξής σημαντικά: «Εσύ σέβεσαι το τωρινό Θυσιαστήριο, γιατί δέχεται το Σώμα του Χριστού, αλλά συμπεριφέρεσαι περιφρονητικά σ’ αυτόν που είναι ο ίδιος σώμα του Χριστού και τον βλέπεις με αδιαφορία να χάνεται. Αυτό το θυσιαστήριο μπορείς να το δεις στημένο παντού, και σε στενούς δρόμους και σε αγορές, και μπορείς να τελείς θυσίες πάνω σ’ αυτό κάθε ώρα». (Ομιλία 20 εις Β΄ Κορινθ. ΕΠΕ τόμος 19, σελ. 527-531). Αλλά και ο νέος Όσιος της Εκκλησίας μας Γέρων Εφραίμ ο Κατουνακιώτης (+27 Φεβρουαρίου 1998) αναφέρει ότι ο χριστιανός, ο οποίος δεν δύναται να προσέλθει στην Θεία Λειτουργία, μπορεί «αυτήν την ώρα να κάνει τον εαυτό του θυσιαστήριο, λέγοντας την προσευχή».
Αυτή είναι η πατρική προτροπή της Ιεράς Συνόδου προς όλους τους αδελφούς μας, μέλη της Εκκλησίας: «Εκτενέστερον προσεύχεσθε» στα σπίτια σας! Κάντε τον εαυτό σας θυσιαστήριο, θυσιάζοντας κενωτικά και αγαπητικά την παρουσία σας στον Ιερό Ναό και την προσέλευσή σας στη Θεία Ευχαριστία για χάρη όλων των αδελφών σας, οι οποίοι αποτελούν έμψυχα θυσιαστήρια Θεού. Και να είσθε βέβαιοι ότι οι Ιερείς θα λειτουργούμε λιτά, χωρίς μεγάφωνα και πανηγυρικές κωδωνοκρουσίες, έστω «κεκλεισμένων των θυρών», όσο και αν αυτό μας είναι δύσκολο και στενάχωρο, υπέρ «της του κόσμου ζωής και σωτηρίας», των «εν ασθενείαις κατακειμένων», των Ιατρών και Νοσηλευτών και όλων των εθελοντών, οι οποίοι με πνεύμα αυτοθυσίας δίνουν τον εαυτό τους για να προστατεύσουν την ζωή των πολλών και την δημόσια υγεία.
Ευχόμαστε και προσευχόμαστε, ο κίνδυνος να περάσει σύντομα, ώστε όλοι μαζί (Κλήρος και λαός) να αξιωθούμε να εορτάσουμε την Λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας με πανηγυρική Αναστάσιμη Παννυχίδα, κατά την Απόδοση της Μεγάλης Εορτής του Πάσχα, δηλαδή κατά το μεσονύκτιο μεταξύ Τρίτης 26 προς Τετάρτη 27 Μαΐου 2020.
6) Αυτή η πρόσκαιρη παραμονή των χριστιανών στην κατ᾿ οίκον προσευχή και την κατ᾿ οίκον Εκκλησία, δεν υπονοεί καμία αμφιβολία ή πολύ περισσότερο δεν σημαίνει αμφισβήτηση του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Γι᾿ αυτό και η Ιερά Σύνοδος επαναλαμβάνει εκείνο που από την αρχή της παρούσης κρίσεως διεκήρυξε στο από 9.3.2020 Ανακοινωθέν Αυτής, ότι «η προσέλευση στην Θεία Ευχαριστία και η κοινωνία από το Κοινό Ποτήριο της Ζωής, ασφαλώς και δεν μπορεί να γίνει αιτία μετάδοσης ασθενειών… Όσοι προσέρχονται «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης» και απολύτως ελεύθερα χωρίς κανένα δυναστικό καταναγκασμό, κοινωνούν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που γίνεται «φάρμακο αθανασίας», «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον». Η οποιαδήποτε υπόνοια για μετάδοση νοσημάτων από την Θεία Ευχαριστία, αλλά και αυτό τον τρόπο της Θείας Μεταλήψεως, θίγει την δογματική Αλήθεια της Εκκλησίας, δεν γίνεται αποδεκτή και είναι καταδικαστέα.
7) Η Ιερά Σύνοδος συζήτησε εκτενώς και το θέμα της προσφοράς βοηθείας προς τους πάσχοντες και προς τα Νοσηλευτικά Ιδρύματα της Χώρας και σε κεντρικό επίπεδο, διότι αυτή ήδη πραγματοποιείται και από την Ιερά Αρχιεπισκοπή και όλες τις Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στο πλαίσιο αυτό: α) σαν πρώτη έμπρακτη εκδήλωση αυτής της συμπαράστασης η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε, η Εκκλησία της Ελλάδος να προσφέρει άμεσα το ποσό των 150.000 ευρώ, ενώ αναθέτει στην Διοικούσα Επιτροπή της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών (Ε.Κ.Υ.Ο.) την ευθύνη να έλθει σε επικοινωνία με τους υπευθύνους Δημοσίους Φορείς Παροχής Υγείας, προκειμένου η Εκκλησία της Ελλάδος να ενισχύσει περαιτέρω αυτόν τον τομέα, β) ήδη ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος έδωσε εντολή στις Δομές και τα Ιδρύματα της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών (Γενικό Φιλόπτωχο Ταμείο, Οργάνωση «Αποστολή» κ.λπ.) να συνεργασθούν με τις αρμόδιες Αρχές της Πολιτείας και σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων αποφασίσθη η συνέχιση της παροχής των συσσιτίων προς τους πάσχοντες. Το αυτό πράττουν και οι Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος οι οποίες προτρέπονται και σε περαιτέρω συνεργασία με τις αρμόδιες Αρχές, γ) όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα από την πλειονότητα των Αρχιερέων και Ιερέων, οι οποίοι προσφέρουν από τον μισθό τους για χάρη των εχόντων ανάγκη, έτσι και στην παρούσα κατάσταση τα Μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου έλαβαν την απόφαση της καταθέσεως ενός μισθού προς τον Ειδικό Λογαριασμό Αντιμετωπίσεως Κορωνοϊού και προτρέπουν και τους υπολοίπους Αρχιερείς να πράξουν το ίδιο για τις ανάγκες του Εθνικού Συστήματος Υγείας, δ) η Ιερά Σύνοδος δηλώνει ότι, όπως όλα τα προηγούμενα χρόνια της οικονομικής κρίσεως βρέθηκε παρούσα στις ανάγκες του λαού και διεφύλαξε την ενότητα των ανθρώπων, έτσι και σήμερα παραμένει παρούσα, ενώ συντονίζει και την παρουσία και προσφορά Της και κατά την «επόμενη ημέρα» που η πανδημία θα λήξει και οι ανάγκες των ανθρώπων θα γιγαντωθούν.
8) Η Ιερά Σύνοδος ενημερωθείσα για την προσφορά ποσού 50.000 ευρώ από το Οικουμενικό Πατριαρχείο προς την Ελληνική Κυβέρνηση ως συμβολή στον διεξαγόμενο αγώνα για την καταπολέμηση του κορωνοϊού, ευχαριστεί δημοσίως τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο γι’ αυτή την ένδειξη συναντίληψης προς τον ελληνικό λαό.9) Καλεί όλους να εμπιστεύονται την κρίση και τις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου, η Οποία με ποιμαντική ευθύνη και ευθυκρισία κατανοεί την αγωνία του Ιερού Κλήρου και του πιστού Λαού αλλά και συγχρόνως εκτιμά, σύμφωνα προς τις υποδείξεις των ειδικών επιστημόνων, πότε οι συνθήκες είναι προς ωφέλεια της δημόσιας υγείας και όλων των πολιτών της Πατρίδος μας. Αυτό επιτάσσει άλλωστε και ο θυσιαστικός χαρακτήρας της Εκκλησίας. Προς τούτο, παρακαλεί όλους να επιδείξουν πνεύμα Συνοδικής εμπιστοσύνης και προς τον σκοπό αυτό δεν επιτρέπει πλέον σε κανέναν απολύτως, Αρχιερέα, Ιερέα, Διάκονο, Μοναχό ή άλλον εργάτη της Εκκλησίας, να προβαίνει σε δημόσιες δηλώσεις ή εμφανίσεις στα μέσα της Γενικής Ενημερώσεως και το Διαδίκτυο και προτρέπει όλους να ησυχάζουν, να ασκούνται στην σιωπή και την εντονότερη προσευχή. Οι Αρχιερείς δύνανται να επικοινωνούν μετά της Ιεράς Συνόδου και οι Ιερείς με τους Επισκόπους τους για κάθε ζήτημα.
Σοκ και δέος γεννά η επιβεβαίωση των προφητειών του Aγίου Παϊσίου και του Κοσμά του Αιτωλού, που είχαν προβλέψει τα δεινά με τα οποία θα έρθει αντιμέτωπη η ανθρωπότητα αλλά και η χώρα μας, μιλώντας για θανατηφόρες επιδημίες αλλά και «πόλεμο» με τους Τούρκους!
Όπως είχε αναφέρει χαρακτηριστικά ο Άγιος Παΐσιος, «την Ελλάδα την περιμένουν πολλά», με την προφητεία του να επιβεβαιώνεται κάθε ημέρα και περισσότερο! Επίσης, στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου, που βρίσκεται βόρεια και ανατολικά της Αθωνικής χερσονήσου, φυλάσσεται ένα απόρρητο έγγραφο, το οποίο αποτελεί επτασφράγιστο μυστικό του Αγίου Όρους όπου ο Άγιος Παΐσιος έγραψε μια προφητεία για το μέλλον της Ελλάδας.
«Ο κόσμος θα υποφέρει πολλά, μετά θα ξεκινήσει ο πόλεμος με την Τουρκία που θα γίνει παγκόσμιος» είχε πει χαρακτηριστικά αφήνοντας ωστόσο μια χαραμάδα φωτός για το μέλλον της πατρίδας μας! «Η Ελλάδα θα μεγαλουργήσει!» είχε τονίσει χαρακτηριστικά ο γέροντας επικαλούμενος μάλιστα προηγούμενες προφητείες του Κοσμά του Αιτωλού.
Θα επέμβει ο Ρώσος
«Οι Τούρκοι τα κόλλυβα τα έχουν στη μέση τους. Θα πάθουν μεγάλο κακό. Τότε θα επέμβει από πάνω ο Ρώσος και θα γίνει όπως τα λέει η προφητεία του αγίου Κοσμά. Οι μεγάλοι θα φροντίσουν» έλεγε ο Άγιος Παΐσιος επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Πατροκοσμά, ενώ θέλοντας να εμψυχώσει τους Έλληνες σε ενδεχόμενη όξυνση του κλίματος με την τουρκική πλευρά τόνιζε ότι ο Θεός θα είναι με το μέρος μας! Μάλιστα είχε προφητεύσει και τις τουρκικές προκλήσεις στα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας.
«Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είχε δίκιο που είπε για τα Εξαμίλια, διότι τα Εξαμίλια δεν είναι ούτε χωριά ούτε πόλεις, αλλά είναι τα έξι ναυτικά μίλια, η ζώνη των έξι μιλίων που περιβάλλει τα παράλια της Ελλάδας και κάθε νησί μας» εξηγούσε ο γέροντας Παΐσιος.
«Όταν ο τουρκικός στόλος ξεκινήσει να κατευθύνεται κατά της Ελλάδος και φτάσει στα έξι μίλια, πράγματι θα καταστραφεί. Θα είναι η ώρα που θα έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους. Αλλά αυτό δεν θα γίνει από εμάς. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού» έλεγε τονίζοντας ότι «το Εξαμίλι θα είναι η αρχή του τέλους…».
Πόλεμος
Μάλιστα, σύμφωνα με τις προφητείες των δύο ορθόδοξων μοναχών που ανακηρύχθηκαν άγιοι της Εκκλησίας μας, θα ακολουθήσει πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας.
«Στην αρχή οι Τούρκοι θα νομίσουν ότι νικάνε, αλλά αυτό θα είναι η καταστροφή τους» αναφέρει ο Αγιορείτης μοναχός.
Εξίσου συγκλονιστικές όμως είναι και οι προφητείες τους για τις σύγχρονες ασθένειες που θερίζουν μεγάλα τμήματα του παγκόσμιου πληθυσμού! «Σήμερον, αύριον περιμένωμεν θανατικάς ασθενείας μεγάλας, οπού να μη προφθάσωμεν οι ζωντανοί να θάπτομεν τους αποθαμένους» έλεγε ο Κοσμάς ο Αιτωλός και η γρίπη αλλά και η έξαρση του κορονοϊού σε Κίνα αλλά και Ευρώπη επιβεβαιώνουν τις δυσοίωνες προβλέψεις του.
