Καιρὸς εἶναι νὰ ἑτοιμαζόμαστε σύμφωνα μὲ τὰ λεγόμενα συγχρόνων καὶ παλαιῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας

Πρὶν πεινάσεις … μαγειρεύεις!

Οἱ ἐπερχόμενες δυσκολίες ἂς μᾶς ἀφυπνίσουν πρὶν νὰ εἶναι ἀργά

Γράφει ὁ Λάζαρος Ἀραβανῆς

Ἡ ἀτμόσφαιρα ὅπως λέγει ἡ λαϊκὴ ρήση μυρίζει μπαρούτι!  Ἡ Μέση Ἀνατολή καί ἡ Μεσόγειος θάλασσα στὴν κυριολεξία φλέγονται. Τὰ σενάρια περί τῆς ραγδαίας ἐπιδείνωσης τοῦ ὑπό ἐξέλιξη  Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου τὰ διαπιστώνει πλέον κανείς ἀπό τὴν καθημερινὴ πλούσια εἰδησεογραφία.

Εἶναι καιρός πλέον νά ἑτοιμασθοῦμε ποικιλοτρόπως γιά νά ἀντιμετωπίσουμε μὲ ὑπομονὴ αὐτὰ ποὺ ἔρχονται καὶ πλέον δὲν μποροῦν νὰ ἀποφευχθοῦν.  Οἱ ἅγιοι γέροντες, παλαιοὶ καὶ σύγχρονοι ἐδῶ καὶ καιρὸ μιλοῦν γιὰ μία πολὺ δύσκολη περίοδο γιὰ τὸ λαό μας, ἀλλὰ δυστυχῶς κανεὶς δὲν τοὺς ἀφουγκράζεται. Καὶ ὅσοι μάλιστα τὸ κάνουν ἐνδύονται τὸ μανδύα τῆς γραφικότητας ἀλλὰ καὶ λογίζονται ὡς μὴ σοβαροὶ συνομιλητές!

Τὸ 2020 τὸ ὁποῖο μόλις ἀνέτειλε φαίνεται πώς μᾶς ἐπιφυλάσσει πολλές-πολλές ἐξελίξεις καὶ ἐκπλήξεις, ποὺ ἤδη δὲν θέλει νὰ ἔχει κάποιος πολὺ μυαλὸ γιά νά τίς συνειδητοποιήσει. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς θά δοκιμασθοῦμε ὡς Ἔθνος, ὅπως ὁ χρυσός, στὸ χυτήριο, προκειμένου νὰ καθαρισθοῦμε ἀπὸ τὶς συνέπειες τῆς ἀποστασίας μας ἀπὸ τὸν τριαδικὸ καὶ μόνο ἀληθινὸ Θεὸ, ὥστε καὶ πάλι ὡς Ἔθνος καὶ ὡς λαὸς νὰ ἀκτινοβολοῦμε πλέον τοὺς θησαυροὺς τῆς πίστεως μας.

Κάποιοι λοιπὸν κινούμενοι ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ ἔχουν προσανατολισθεῖ  πρὸς τὴν ὀρθή κατεύθυνση. Χωρὶς νὰ εἶναι ἀγρότες, οὔτε κτηνοτρόφοι ἐργάστηκαν μεθοδικὰ καὶ κατάφεραν νὰ καταστήσουν αὐτάρκεις, σὲ βασικὰ ἀγαθὰ, τὶς οἰκογένειές τους. Διευθυντὲς ἀσφαλιστικῶν ἐταιριῶν καὶ τραπεζῶν καὶ ὑποψιασμένοι συμπολίτες μας ἀξιοποίησαν κάποια χωραφάκια ξεχασμένα, ποὺ εἶχαν κληρονομήσει ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους! Κατασκεύασαν σ’ αὐτὰ ἕνα μικρὸ πτηνοτροφεῖο, ἀγόρασαν δύο κατσικοῦλες καὶ ἔφτιαξαν μία μικρὴ μονάδα μὲ κουνέλια, ἐνῶ ταυτόχρονα καλλιέργησαν σιτηρὰ καὶ ἀραβόσιτο (καλαμπόκι). Τὸ ἀποτέλεσμα ἐκ τῶν ἀνωτέρω  πρωτοβουλιῶν τους, ὅπως ἐκμυστηρεύονται οἱ ἴδιοι εἶναι ἐξαιρετικό. Μὲ τὰ προϊόντα ποὺ παρήγαγαν ὄχι μόνο ἐξασφάλισαν τὰ ἔξοδα τοῦ ἐργάτη ποὺ ἀπασχολοῦσαν ἀλλὰ καὶ ποιότητα στὴ δική τους διατροφή. Ταυτόχρονα ἔχουν ἐντρυφήσει σέ βασικά πράγματα διαβίωσης, στὰ ὁποῖα μέχρι πρότινος εἶχαν πλήρη ἄγνοια. Σ’ αὐτά ποὺ πρόκειται νὰ ἀντιμετωπίσουμε δὲν ἀρκεῖ ἡ ἀποθήκευση κάποιων τροφίμων. Ὀφείλουμε νὰ ἀλλάξουμε νοοτροπία καὶ νὰ περάσουμε ὡς Χριστιανοὶ στὴν παραγωγὴ, γιατὶ ἀκριβῶς ἐκεῖ πέραν, τῆς ἐξασφάλισης ἀπαραίτητων πρὸς τὸ ζῆν ἀγαθῶν  θὰ συναντήσουμε ποικιλοτρόπως τὸν Θεὸ.

Στὸ σημεῖο αὐτό εἶναι καλὸ νὰ ὑπενθυμίσουμε τὸν διάλογο ποὺ εἶχε ἕνας οἰκογενειάρχης πολύτεκνης οἰκογένειας ποὺ διαμένει στὴν Λάρισα μὲ ἕναν ἅγιο ἱερέα, ἱεροκήρυκα τῆς Ἱερᾶς Μητρόπολης Λαρίσης τὸν μακαριστό π. Σεραφεὶμ Δημόπουλο. Ὁ  π. Σεραφεὶμ Δημόπουλος, μὲ τὴν καθάρια δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ ἐνοικοῦσε μέσα του, εἶχε προειδοποιήσει πολὺ χαρακτηριστικὰ τὸν πολύτεκνο οἰκογενειάρχη, ὁ ὁποῖος στὶς ἀρχὲς τοῦ 2008 θέλησε νὰ ζητήσει «εὐλογία» ἀπὸ τὸν Γέροντα γιὰ νὰ ἀρχίσει νὰ κτίζει κάτι γιὰ τὰ παιδιά του. Καὶ


ὁ Γέροντας π. Σεραφείμ, τοῦ ἀπάντησε: «Ὄχι, παιδί μου! Ν’ ἀσχοληθεῖς μὲ τὴν γῆ γιὰ νὰ ζήσεις τὰ παιδιά σου. Γιατί, νά! Θὰ κοιμηθοῦμε ἕνα βράδυ καὶ θὰ τὰ ἔχουμε ὅλα. Καὶ τὸ πρωΐ θὰ ξυπνήσουμε καὶ δὲν θὰ ἔχουμε τίποτε!». Κάτι ἀντίστοιχο εἶχε προφητεύσει καὶ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Παΐσιος!

Στὸ βιβλίο του μὲ τίτλο «Ρήματα Ζωῆς», ἔγραψε χαρακτηριστικὰ ὁ μακαριστὸς πατὴρ Σεραφείμ: «Ὅλοι διαισθανόμαστε ὅτι τὰ χρόνια τῆς ἀφθονίας καὶ τοῦ πλούτου γρήγορα θὰ παρέλθουν καὶ ὁ ἄνθρωπος θὰ βρεθεῖ σὲ ἐποχὲς πόνου καὶ στερήσεων».

Τὸ 2007, ἐξάλλου σὲ μία συζήτηση ἀποκάλυψε τὰ ἑξῆς σὲ πνευματικό του τέκνο (τὸν π. Παῦλο Τσουκνίδα):

«Ἔρχεται, ὅπου νὰ ’ναι, μεγάλη κρίση στὴν Ἑλλάδα. Θὰ κλείσουν μαγαζιά, θὰ ἀπολυθοῦν ὑπάλληλοι, θὰ κλείσουν μαγαζιὰ καὶ ἐπιχειρήσεις. Μὴ ρωτᾶς τί πείνα ἔρχεται! Πᾶνε αὐτὰ ποὺ ἤξεραν (ἐξαλλοσύνες, σπατάλες, καλοπέραση…)! Τὸ ψωμί, τώρα τὸ πετᾶνε! Ὅμως σ’ αὐτὴν τὴν κρίση ποὺ ἔρχεται –θὰ εἶναι παγκόσμια βέβαια– ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα θὰ εἶναι μεγαλύτερη· θὰ ποῦν τὸ «ψωμί–ψωμάκι»! Δουλειές, δὲν θὰ ὑπάρχουν. Ἔρχεται φτώχεια καὶ πείνα, πάτερ Παῦλε! Σοῦ τὸ λέω, νὰ τὸ ξέρεις!».

Μὲ δεδομένα τὰ ἀνωτέρω νομίζουμε πῶς εἶναι καιρὸς ὅσοι δυνάμεθα καὶ μποροῦμε νὰ ἐργαστοῦμε μεθοδικὰ, ὥστε νὰ ἐξασφαλίσουμε τὴν πολυπόθητη αὐτάρκεια ποὺ εἶχαν οἱ γονεῖς μας καὶ οἱ παποῦδες μας. Δηλαδὴ καλὸ θὰ ἦταν οἱ οἰκογένειες ποὺ ζοῦν στὴν ἐπαρχία νὰ προσανατολισθοῦν πρὸς τὴ δημιουργία οἰκογενειακῆς μονάδας μὲ κοτόπουλα, ἂν μποροῦν νὰ ἀποκτήσουν μία κατσίκα ἢ ἕνα προβατάκι, μία μικρὴ μονάδα μὲ κουνέλια, ἕνα γουρουνάκι καὶ νὰ φροντίσουν νὰ καλλιεργήσουν τὰ χωραφάκια τους ὄχι μόνο γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὰ πρὸς τὸ ζῆν τῆς οἰκογενείας τους ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ φανοῦν χρήσιμοι πρὸς τὸν πλησίον τους, πλέκοντας ἔτσι τὸ «κέντημα» τῆς ἐν Χριστῶ σωτηρίας τῆς ψυχῆς τους.

Ὁ γέροντας Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης εἶχε δώσει συγκεκριμένες ὁδηγίες στὰ πνευματικά του παιδιὰ γιὰ τὸ πῶς θὰ μπορέσουν τὸν καιρὸ τῆς μεγάλης πείνας νὰ δίδουν μαρτυρία Χριστοῦ, προσφέροντας ὅπως ὁ πάγκαλος Ἰωσὴφ τότε στὴν Αἴγυπτο τὰ ἀπαραίτητα πρὸς τὸ ζῆν στόν πλησίον.  Ὁ Πάγκαλος Ἰωσὴφ ὡς γνωστὸν φιλοξένησε καὶ ἔθρεψε τὸν παλαιὸ Ἰσραὴλ ποὺ στερεῖτο τὰ ἀναγκαῖα πρὸς τὸ ζῆν, καλὸ λοιπὸν εἶναι νὰ καταφέρουν κάποιοι ὑποψιασμένοι ἀπὸ μᾶς, γιὰ ὅσα ἔρχονται καὶ θὰ ἀντιμετωπίσουμε ξαφνικὰ,  νὰ ἐργαστοῦν καὶ νὰ θρέψουν πνευματικὰ καὶ ὑλικὰ κάποιο ἀπολωλὸς τέκνο τοῦ νέου Ἰσραήλ

«Αἱ Μυροφόροι γυναῖκες ὄρθρου βαθέος, ἀρώματα λαβοῦσαι τοῦ Κυρίου τὸν τάφον κατέλαβον

Χριστός Ανέστη! Αληθώς ανέστη ο Κύριος της δόξης!

Τρίτη Κυριακή από του Πάσχα, γνωστή και ως Κυριακή των Μυροφόρων, και η Αγία μας Εκκλησία προβάλλει τα πρόσωπα, τα οποία διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Πρόσωπα τα οποία θα πρέπει να αποτελούν οδοδείκτες και παράδειγμα προς μίμηση στη ζωή μας. Γιατί οι πράξεις τους, πράξεις τόλμης, θάρρους, αγάπης αποτελούν βασικό στοιχείο στην προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου.

Αυτά τα πρόσωπα είναι οι Μυροφόρες γυναίκες, μαθήτριες πιστές στον Χριστό, καθώς και οι Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και Νικόδημος ο ευσχήμων βουλευτής, μάρτυρες της Ταφής του Κυρίου, οι οποίοι ζήτησαν το σώμα του Ιησού από τον Πιλάτο και το ενταφίασαν σε δικό τους μνήμειο «ᾘτήσατο Ἰωσὴφ τὸ Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἀπέθετο ἐν τῷ καινῷ αὐτοῦ μνημείῳ»[1]. Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των προσώπων ήταν η τόλμη και το θάρρος τους.

Ο Ιωσήφ καταγόταν από την Αριμαθαία (πόλη της Ιουδαίας που βρισκόταν βορειοδυτικά της πόλεως των Ιεροσολύμων), διακεκριμένο πρόσωπο της ιουδαϊκής κοινωνίας, «αγαθός και δίκαιος»[2]. Είχε χρηματίσει μυστικός μαθητής του Ιησού, «κεκρυμμένος διά τον φόβο των Ιουδαίων»[3]. Σύμφωνα με τον λόγο του Ευαγγελιστού Μάρκου, ο Ιωσήφ «τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού»[4].

Οι Μυροφόρες γυναίκες ήταν πολλές. Οι κυριότερες, όμως, ήταν επτά. Η Μαρία η Μαγδαληνή, η Σαλώμη, η Ιωάννα η γυναίκα του Χουζά, επιτρόπου και οικονόμου εις την οικία του Ηρώδη, η Μαρία και Μάρθα αδελφές του Λαζάρου, η Μαρία η γυναίκα του Κλωπά αδελφή της Θεοτόκου, σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, ««Εἰστήκεσαν δέ παρά τῷ Σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ»[8] και η Σωσσάνα. Ήταν και πολλές άλλες, όπως λένε οι Ευαγγελιστές Λουκάς και Ματθαίος[9], αλλά δεν υπήρχε λόγος να γραφούν τα ονόματά των.

Έργο τους ήταν να μυρώσουν το σώμα του Ιησού, όπως συνήθιζαν εκείνα τα χρόνια να αλείφουν με μύρο τους νεκρούς. Παίρνουν λοιπόν την μεγάλη απόφαση να επισκεφτούν τον τάφο του Κυρίου την επόμενη ημέρα από την εορτή, μία ημέρα δηλαδή μετά το Σάββατο του Εβραϊκού Πάσχα. «Διαγενομένου λοιπόν του Σαββάτου» και μάλιστα πριν ακόμα χαράξει για καλά το φως της ημέρας «όρθρου βαθέως», ξεκινούν να επισκεφτούν τον τάφο. Στην καρδιά τους δεν υπήρχε ούτε φόβος, ούτε αγωνία. Μόνο πηγαίο θάρρος το οποίο αντλούσαν από την αγάπη τους για το Χριστό. Ω του θαύματος! Το μνημείο κενό. Ο Χριστός αναστήθηκε.

Οι πρώτοι που μαθαίνουν ότι ο Χριστός αναστήθηκε ήταν οι Μυροφόρες. Και όχι μόνο το έμαθαν, αλλά είδαν Αναστημένο τον Χριστό, ωσάν μορφή επιβράβευσης για την πίστη και ανδρεία τους.

Οι Μυροφόρες δίνουν μερικά μηνύματα στον κάθε ένα από μας. Πρώτο μήνυμα είναι η ομολογία του ονόματος του Κυρίου, ότι είμαστε μαθητές του, χωρίς να ντρεπόμαστε ή να διστάζουμε να το ομολογήσουμε. Δεύτερο μήνυμα είναι η πίστη, δηλαδή να πιστεύουμε και να εναποθέτουμε την ελπίδα στην πρόνοια του Κυρίου. Το τρίτο μήνυμα είναι η τόλμη και το θάρρος τους. Ενώ, οι μαθητές του Κυρίου φοβήθηκαν και κρύφτηκαν κι έτσι δεν έγιναν οι πρώτοι μάρτυρες της Αναστάσεως. Σε αντίθεση με τις Μυροφόρες, οι οποίες πίστεψαν και τόλμησαν να δουν πρώτες και να μεταφέρουν πρώτες στον κόσμο το Μήνυμα της Αναστάσεως.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗΣ 

Ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος για την Ανάσταση του Χριστού

– Γέροντα, μου κάνει εντύπωση το θάρρος των Μυροφόρων.

– Οι Μυροφόρες είχαν μεγάλη εμπιστοσύνη στον Χριστό, είχαν πνευματική κατάσταση, γι’ αυτό δεν υπολόγισαν τίποτα…

Γι’ αυτό και αξιώθηκαν να ακούσουν από τον Άγγελο το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως.

– Γέροντα, πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε την χαρά της Αναστάσεως;

– Να καλλιεργήσουμε το χαροποιόν πένθος, για να έρθει η πραγματική χαρά. Αν ζήσουμε με ευλάβεια και κατάνυξη την Μεγάλη Εβδομάδα, θα ζήσουμε με πνευματική αγαλλίαση και θεία ευφροσύνη την Αγία Ανάσταση.

– Είναι, γέροντα, φυσικό να μην νιώθω πολλή χαρά το βράδυ της Αναστάσεως;

– Ναι, είναι φυσικό. Επειδή το συναίσθημα της λύπης είναι μεγαλύτερο από το συναίσθημα της χαράς, δεν μπορούμε σε μια μέρα να ξεπεράσουμε αυτή την ψυχική κατάσταση. Σιγά-σιγά όμως, κατά τη Διακαινήσιμο Εβδομάδα, που είναι σαν μία ημέρα πασχαλινή, φεύγει ο πόνος της Μ. Εβδομάδας και η ψυχή γεμίζει από την αναστάσιμη χαρά.

– Γιατί, Γέροντα, σε μερικά μοναστήρια κάνουν λιτανεία κατά την δεύτερη ή Τρίτη ημέρα του Πάσχα;

– Για να σκορπίσουν την πασχαλινή χαρά.

Την Διακαινήσιμο Εβδομάδα χτυπούν όλα μαζί- καμπάνες σήμαντρα, και η καρδιά χτυπά δυνατά ζώντας το « Αναστάσεως ημέρα…».

Εύχομαι να χαίρεστε πάντοτε
με αγαλλίαση πνευματική,
με συνεχή πνευματική χαρά,
με εσωτερική γλυκειά αναστάτωση

Το ιστορικό της Παναγίας ως Ζωοδόχου Πηγής και η θαυματουργή εύρεση της πηγής του σωτήριου αυτού νερού

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ – Εορτάζει την Παρασκευή της Διακαινησίμου εβδομάδος, δηλαδή 5 μέρες μετά το Πάσχα

Ήταν γύρω στα 450 μΧ, όταν ένας βυζαντινός στρατιώτης, Λέοντας στο όνομα, έκοβε βόλτες σ’ ένα δασάκι στα μέρη της βασιλεύουσας, όταν ξάφνου βλέπει μπροστά του έναν τυφλό άνθρωπο να του ζητάει λίγο νερό για να σβήσει τη δίψα του. Ο Λέοντας προθυμοποιήθηκε να του βρει και να του φέρει νερό. Έψαξε λοιπόν, στο δάσος για να βρει νερό αλλά μάταια και έτσι, επέστρεφε λυπημένος.

Τότε όμως, άκουσε μια γυναικεία φωνή να του λέει: «Ου χρεών σε, Λέων, αγωνιάν, το γαρ ύδωρ εγγύς», δηλαδή, «Δεν χρειάζεται Λέων να αγωνιάς, να άγχεσαι, να στεναχωριέσαι, το νερό είναι δίπλα σου».

Και πάλι ακούει τη φωνή την άγνωστη να τον προστάζει: «Λέων βασιλιά, πάρε απ’ το νερό αυτό και δώσε να πιει να ξεδιψάσει ο τυφλός άνθρωπος και κάτι ακόμα, άλειψε μ’ αυτό τα μάτια του και αμέσως θα καταλάβεις ποια είμαι εγώ που σου μιλώ».

Έτσι πράγματι έπραξε ο Λέοντας και παρευθύς ο τυφλός ανέβλεψε. Αλλά ταυτόχρονα άνοιξαν και τα μάτια του Λέοντα ο οποίος τώρα, κατάλαβε πως εκείνη η φωνή που του μιλούσε ήταν της Παναγίας που έκανε αυτό το θαύμα και του μίλησε και πως επίσης, σ’ Εκείνην τη Μεγαλόχαρη, οφείλεται και το μεγάλο θαύμα της θεραπείας του τυφλού.

Ακόμη, θαύμα αξιοθαύμαστο ήταν και η εύρεση της πηγής του σωτήριου αυτού νερού. Αλλά θαύμα ήταν και η επαλήθευση της προσφώνησης από την Παναγία, του Λέοντα , ως βασιλιά. Διότι πράγματι ο Λέων, το 486 μ.Χ, ανέβηκε στον θρόνο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ως Λέων ο Α΄ ο Θράξ, ο επονομαζόμενος και Μακέλλης (457-474), και τον οποίο η Αγία Εκκλησία μας ως Άγιο τον τιμά στις 20 του Ιανουρίου. Αμέτρητα τα θαυμάσια σου Παναγία μας.

Ο Λέων, ως αυτοκράτορας πλέον, θα αναγείρει επί της θαυματουργής πηγής, θαυμάσιο Ναό αφιερωμένο στην Παναγία τη Ζωοδόχου Πηγή για να θυμίζει τις δωρεές της Θεοτόκου προς εκείνον αλλά και όλες τις μεγάλες ευεργεσίες της προς το γένος των ανθρώπων.

Στην θαυματουργή πηγή αυτού του ιερού Ναού, βρήκε τη γιατρειά και ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός ο Α’, ο Λέοντας ο ΣΤ’ ο Σοφός, η γυναίκα του, Αγία βασίλισσα Θεοφανώ, ο Ρωμανός Α’ ο Λεκαπηνός και η γυναίκα του, ο Πατριάρχης Στέφανος (886-912), ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ιωάννης (964-966), αλλά και πλήθος ακόμη, άρχοντες και απλοί άνθρωποι εκεί γιατρεύτηκαν. Μέχρι και νεκρό ανέστησε το αγιασμένο νερό της Ζωοδόχου Πηγής.

Το Ναό της Ζωοδόχου Πηγής, γκρέμισαν οι Τούρκοι για να φτιάξουν με τα υλικά του το τέμενος του Σουλτάνου Βαγιαζήτ. Οι χριστιανοί στη θέση αυτή έχτισαν ένα παρεκκλήσι και αργότερα ένα πιο μεγάλο Ναό (1835).

Αυτού του ιερού Ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ζωοδόχου Πηγής, τα εγκαίνια εορτάζει η Εκκλησία μας την Παρασκευή της Διακαινησίμου (Λαμπροβδομάδα).

Ο Ναός αυτός έμεινε γνωστός στην ιστορία ως το αγίασμα του «Μπαλουκλί». «Μπαλούκ» στα τουρκικά σημαίνει ψάρι και η παράδοση μας λέει πως εκεί δίπλα στο αγίασμα, στις 23 Μαΐου 1453 ένας καλόγερος τηγάνιζε ψάρια, όταν κάποιος του έφερε την είδηση πως πήραν την Πόλη οι Τούρκοι. Ο καλόγερος απάντησε πως μόνο αν τα ψάρια που τηγάνιζε έφευγαν απ’ το τηγάνι και έπεφταν μέσα στο αγίασμα θα πίστευε ότι έγινε κάτι τέτοιο. Και πραγματικά τα ψάρια ζωντάνεψαν και έπεσαν μέσα στην πηγή του αγιάσματος. Μέχρι σήμερα δε, μέσα στην δεξαμενή της Ζωοδόχου Πηγής διατηρούνται επτά ψάρια και μάλιστα σαν να είναι μισοτηγανισμένα απ’ την μια πλευρά.

Πέρα όμως από θρύλους και παραδόσεις, η Παναγία μητέρα του Χριστού και μητέρα πάντων των χριστιανών, παραμένει για όλους μας η Πηγή της Ζωής, καθότι Εκείνη έφερε τη Ζωή, το Χριστό στον κόσμο, ελπίδα και προστασία μας, «καταφυγή τε σκέπη και αγαλλίαμα.

Η Ζωοδόχος πηγή, ως Πηγή Ζωής, είναι κινητή εορτή και εορτάζει την Παρασκευή της Διακαινησίμου εβδομάδος, δηλαδή 5 μέρες μετά το Πάσχα

Μονή Ιβήρων Παναγία η πορταιτισσα Άγιον όρος

Είχαμε την ευκαιρία και την ευλογία να προσκυνήσουμε την θαυματουργή Της εικόνα στην Ιερά Μονή Ιβήρων! Είναι ίσως το σπουδαιότερο κειμήλιο του Αγίου όρους, με την εικόνα του ''Άξιον Έστίν'', αφού έχει κάνει πολλούς να δακρύσουν αλλά και να πιστέψουν.

Όπως λένε οι Μοναχοί, την εποχή που στη Μεσόγειο δρούσαν πειρατικοί στόλοι, η Μονή των Ιβήρων έγινε στόχος του Άραβα πειρατή Ραχάι. Η παράδοση λέει πως όταν οι πειρατές πλησίασαν τη Μονή για να την λεηλατήσουν δεν τα κατάφεραν

Τότε ο πειρατής, κατάλαβε πως δεν είχε να κάνει με κάτι άψυχο. Οι αγιορείτικες παραδόσεις τον θέλουν να μένει στη Μονή των Ιβήρων, όπου βαπτίστηκε Χριστιανός και έγινε μοναχός.

Ο ΑΓΙΟΣ… ΒΑΡΒΑΡΟΣ
Όπως λένε οι Μοναχοί, την εποχή που στη Μεσόγειο δρούσαν πειρατικοί στόλοι, η Μονή των Ιβήρων έγινε στόχος του Άραβα πειρατή Ραχάι. Η παράδοση λέει πως όταν οι πειρατές πλησίασαν τη Μονή για να την λεηλατήσουν δεν τα κατάφεραν.

Επιστρέφοντας στο πλοίο είπαν στον Ραχάι πως μια γυναίκα τους είχε εμποδίσει. Ο ίδιος δοκίμασε να δείξει στους άνδρες του πως όλα ήταν της φαντασίας τους. Φθάνοντας στη Μονή, είδε μπροστά του την εικόνα της Παναγίας. Τότε έβγαλε το ξίφος του και τη χτύπησε στο πρόσωπο. Παραδόξως το εικόνισμα άρχισε να αιμορραγεί στο σημείο που χτυπήθηκε.

Το σημάδι στο εικόνισμα όπως και το αίμα που έχει ξεραθεί με τα χρόνια, φαίνονται

Τότε ο πειρατής, κατάλαβε πως δεν είχε να κάνει με κάτι άψυχο. Οι αγιορείτικες παραδόσεις τον θέλουν να μένει στη Μονή των Ιβήρων, όπου βαπτίστηκε Χριστιανός και έγινε μοναχός.

Του έδωσαν το όνομα Δαμασκηνός, αλλά εκείνος θέλοντας να ταπεινωθεί ζητούσε από τους ανθρώπους να τον φωνάζουν Βάρβαρο. Έζησε όλη του τη ζωή μπροστά από την εικόνα της Παναγίας.

Η Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο, όχι όμως με το βαπτιστικό του όνομα αλλά ως «Άγιο Βάρβαρο». Γιορτάζει στις 15 Μαΐου.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΙ
Από το 1004 που βρέθηκε μέχρι σήμερα η εικόνα της Παναγίας δεν έχει βγεί ποτέ από το Άγιον Όρος. Ο θρύλος λέει πως όσο η εικόνα παραμένει στη θέση της το Άγιον Όρος θα είναι άτρωτο.

Άλλος θρύλος λέει πως όταν η εικόνα χαθεί θα είναι σημάδι ότι πλησιάζει η Δευτέρα Παρουσία.

Μάρτυρες των θαυμάτων της Παναγίας είναι τα δεκάδες πολύτιμα αφιερώματα. εγκόλπια αρχιερέων, μετάλλια πρωταθλητών και ολυμπιονικών αλλά και παράσημα ηρώων, κοσμούν το εικόνισμα Της.

Για τους Αγιορείτες και ειδικότερα για τους Ιβηρίτες η Παναγία η Πορταΐτισσα είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό εκκλησιαστικό κειμήλιο είναι η ζωντανή παρουσία της Θεοτόκου ανάμεσά τους

Η τελευταία λέξη που σφραγίζει τον κόσμο είναι ότι ο Κύριος ανέστη εκ των νεκρών… ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

«Ο ευσεβής λαός μας δεν έχει απεμπολήσει τον Χριστό. Αντιστέκεται στις μεθοδείες των εχθρών της ελληνορθοδόξου ταυτότητάς του. Μένει πιστός σε ό,τι παρέλαβε από τούς αγίους διδασκάλους της Εκκλησίας και του Γένους. Πιστεύει, ελπίζει και υπομένει. Τον τελευταίο λόγο δεν έχει ο θάνατος, αλλά η Ζωή. Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!»

Γέροντας Χριστοφόρος, Καθηγούμενος Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

~ Η Ανάσταση του Χριστού είναι το πιο συγκλονιστικό από όλα τα γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία, επειδή ο θάνατος είναι η πιο μεγάλη τραγωδία της ανθρωπίνης υπάρξεως. Αλλά θάνατος δεν είναι μόνον ο βιολογικός. Είναι και ο υπαρξιακός, ο κοινωνικός, ο εθνικός, και κυρίως ο πνευματικός θάνατος. Στην προσωπική μας ιστορία υπάρχουν στιγμές, τις οποίες χωρίς Χριστό τις βιώνουμε ως υπαρξιακό θάνατο.

Με την Ανάστασή Του ο Χριστός κατενίκησε τον θάνατο (Ρωμ. στ’ 9). Κατανικά όμως και όλους τους δικούς μας θανάτους, οσάκις η Ζωή Του γίνεται δική μας ζωή διά της Αναστάσεως (Β’ Κορ. δ’ 10-11). Σε όλους αυτούς τους θανάτους ο Χριστός απαντά με τον μοναδικό και ανεπανάληπτο τρόπο, αναστάς εκ των νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας.

Μέσα στο Φως της Αναστάσεως του Χριστού δεν υπάρχει απελπισία, αδιέξοδο, κατάρρευσις. Τα πάντα ζωοποιούνται, γίνονται καινά. Και ο ίδιος ο θάνατος, από διαδικασία φθοράς γίνεται εφαλτήριον ζωής. Όπως έλεγε ο σεβαστός μας Γέροντας, Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης: «Τί θα ήταν ο κόσμος χωρίς τον Αναστάντα Χριστόν και την Ανάστασι που περιμένουμε να μας χαρίση; Ένα απέραντο νεκροταφείο. Και εμείς τι θα είμεθα; Μελλοθάνατοι που περιμένουμε την σειρά μας να σβήσουμε και να εξαφανισθούμε. Κανένα νόημα δεν θα είχε η ζωή, κανένα σκοπό. Πολύ σωστά είπε ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς, ότι δεν θα επίστευε εις τον Χριστόν, εάν ο Χριστός δεν είχε νικήσει τον θάνατον».

Οι διηγήσεις των αγίων Ευαγγελιστών και η εκκλησιαστική Υμνολογία μας παραδίδουν ότι ο Χριστός εβάδισε εκουσίως προς το Πάθος, αλλά οι Μαθηταί Του δεν το είχαν καταλάβει. Οι ώρες του Πάθους δεν τους ήταν καιρός πρόσφορος για αισιόδοξες σκέψεις και προσδοκίες. Θλίψις και φόβος τους συνείχαν, δικαιολογημένα. Μόνο μετά την Ανάστασι ανεθάρρησαν οι Μαθηταί. «Εχάρησαν ουν οι Μαθηταί ιδόντες τον Κύριον» ( Ιω. κ’ 20).

Και οι ώρες των ιδικών μας καθημερινών θανάτων, των πειρασμών, των αδιεξόδων, των αποτυχιών, δεν είναι εύκολες ώρες. Δεν βρίσκουμε τον εαυτό μας τότε έτοιμο για αισιοδοξία. Συνήθως τα συναισθήματα μας, οι λογισμοί μας και τα θελήματά μας δεν είναι ευχάριστα, και κυρίως δεν είναι θεάρεστα και δεν μας βοηθούν να ζήσουμε τήν χαρά της κοινωνίας με τον Θεό, την χαρά της κοινωνίας μεταξύ μας, την χαρά της κοινωνίας με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Στις δύσκολες αυτές ώρες έχουμε υποδείγματα ζωής τους Αγίους μας, οι οποίοι ως υιοί της Αναστάσεως γεύθηκαν τους καρπούς της και έγιναν στην συνέχεια αδιάψευστοι μάρτυρές της. Από την εμπειρία των Αγίων μας μαθαίνουμε ότι η εκούσια συμπόρευσις με τον Χριστό προς το Πάθος είναι το εχέγγυο για την συνανάστασι μαζί Του. Εάν από αγάπη για τον Χριστό σηκώσουμε εκουσίως και με υπομονή τους καθημερινούς μας θανάτους, αυτοί γίνονται ευκαιρίες και οδοί προς την εν Χριστώ ανάστασί μας. «Εί γάρ συναπεθάνομεν, και συζήσομεν εί υπομένομεν, και συμβασιλεύσομεν εί αρνησόμεθα, κακείνος αρνήσεται ημάς· εί απιστούμεν, εκείνος πιστός μένει, αρνήσασθαι γάρ εαυτόν ού δύναται» (Β’ Τιμ. β’ 12-13). Τότε η χαρά και η ειρήνη της Αναστάσεως θα είναι αναφαίρετα δώρα του Χριστού, που θα μας συνοδεύουν στην πρόσκαιρη ζωή μας και στην αιωνιότητα. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς το τονίζει αυτό στην περίφημη επιστολή του Προς την σεμνότατη Μοναχή Ξένη.

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που η Πατρίδα μας ανεβαίνει στον πιο πρόσφατο Γολγοθά της. Οι περισσότεροι αδελφοί μας υποφέρουν από τις συνέπειες της ποικιλώνυμης κρίσεως. Πολλοί έχασαν το γέλιο, την χαρά, την γαλήνη, την αισιοδοξία, τα όνειρα, τις προσδοκίες. Γέμισε η ατμόσφαιρα από κατήφεια, λύπη, απογοήτευσι και οργή. Αλλά ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζή έτσι. Αναζητεί διεξόδους. Ιδίως οι νέοι.

Ας ρίξουμε και εφέτος το βλέμμα μας στον Αναστάντα Χριστό. Θα αντιληφθούμε ότι Αυτός είναι η λύσις του προβλήματος. Ο Αναστάς Κύριος φέρνει την αληθινή ειρήνη στις καρδιές και την αληθινή χαρά στα πρόσωπά μας. Όπως έλεγε ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: «Ο Χριστός είναι η πηγή της ζωής, της χαράς, του φωτός του αληθινού. Ο Χριστός είναι το πάν».

Μάλιστα. Το πάν είναι ο Χριστός της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, της Ορθοδόξου Παραδόσεώς μας, ο Χριστός των αγίων Πατέρων μας, των Ομολογητών και των Οσίων, ο Χριστός που τώρα εκδιώκεται από την δύσμοιρη Πατρίδα μας με τον διαθρησκειακό συγκρητισμό στα νέα σχολικά προγράμματα με την κατάργησι της Κυριακής αργίας, με την ψήφισι αντιευαγγελικών νομοθετημάτων, με την ίδρυσι Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, θέματα που κάνουν πιο μακρύ και πιο οδυνηρό τον θρήνο του Γένους, και το «εάλω η Πόλις» ένα θρηνητικό τραγούδι που δεν λέει να τελειώση ακόμη.

Όμως ο ευσεβής λαός μας δεν έχει απεμπολήσει τον Χριστό. Αντιστέκεται στις μεθοδείες των εχθρών της ελληνορθοδόξου ταυτότητάς του. Μένει πιστός σε ό,τι παρέλαβε από τούς αγίους διδασκάλους της Εκκλησίας και του Γένους. Πιστεύει, ελπίζει και υπομένει. Τον τελευταίο λόγο δεν έχει ο θάνατος, αλλά η Ζωή.

Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!

ΜΗ ΦΥΓΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

αρκετοι ανθρωποι εχουμε ενα κακο ελαττωμα επδιωκουμε να αρπαξουμε το καλο χωρις να
ανταποδωσουμε αγαπη στην προκειμενη περιπτωση θελουμε την ευλογια της εκκλησιας χωρις την πραγματικη ενωση με τον χριστο


ολη η πνευματικη προετοιμασια της αγιας και μεγαλης τεσσαρακοστης καθως και οι ιερες ακολουθιες της γινονται γι αυτην την ιερη στιγμη τη θεια λειτουργια της Αναστασεως


ο θεος ενσαρκωθηκε και εγινε ομοιος με το δημιουργημα του δε θελησε να καθεται σε θρηνο ως
εξουσιαστης αλλα ηρθε για να δωσει το παραδειγμα της ταπεινωσεως και για να γνωρισουμε οτι ο θεος

ΑΓΑΠΗ ΕΣΤΙ


Εμεις αδελφοι μου ουτε λιγη ωρα μετα το χριστος ανεστη δε μπορουμε να υπομεινουμε για εκεινον που κατηργησε το θανατο και μας χαρισε την αιωνια ζωη προτιμουμε τη μαγειριτσα και την καλη παρεα ξεχναμε ομως οτι ολα εκεινος τα δινει και ολα εκεινος τα παιρνει...

                                 ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ