Να προσεύχεσθε στην Υπεραγία Θεοτόκο, πάντοτε να παίρνετε την ευλογία Της για κάθε έργο σας

Ο Στάρετς έτρεφε ιδιαίτερη, μπορεί να πει κανείς, τρυφερή αγάπη και αφοσίωση στη Μητέρα του Θεού και δεν έβρισκε λόγια για να εκφράσει και τη δική Της αγάπη στους ανθρώπους και τη δική του προς Αυτήν.

Κάποιος χριστιανός είδε ένα θαυμαστό όραμα των μονών του παραδείσου που είχαν μια ασυνήθιστη ομορφιά .Ιδιαιτέρως διακρινόταν για την ομορφιά του ένα ανάκτορο. Ρώτησε:

- Ποιός κατοικεί εκεί;

- Η Μητέρα του Θεού, του απάντησαν.

- Και που είναι τώρα; Γιατί δεν είναι εδώ;

- Βρίσκεται στη γη… βοηθάει τους ανθρώπους.

Ο Πατήρ Σάββας συχνά προσέφευγε κατά την προσευχή στη Μητέρα του Θεού και την ονόμαζε «Βροντή κατά των δαιμόνων», γιατί δεν υπάρχει τίποτε φοβερώτερο για τους δαίμονες από την παρουσία της Παναγίας. Αυτοί δεν μπορούν να βλάψουν τον άνθρωπο, αν εκείνος δεν εγκαταλείψει την Υπεραγία Θεοτόκο.

Όλη η ζωή του Στάρετς πέρασε κάτω από την προστασία της Παναγίας. Ο Στάρετς μέσα στο ιερό πολλές φορές, όταν είχε ελεύθερο χρόνο, συνομιλούσε φωναχτά μ’ αυτήν, ξεχνώντας ότι κοντά του βρίσκονταν άνθρωποι. Διηγόταν πώς προσευχόταν ο ηγούμενος Αλέξιος στη Μητέρα του Θεού. Συχνά μιλούσε μαζί Της σαν με κάποιο κοντινό του άνθρωπο!

- Κι εγώ σας ζητώ αγαπημένα μου τέκνα, έλεγε, με ζήλο να προσεύχεσθε στην Υπεραγία Θεοτόκο, πάντοτε να παίρνετε την ευλογία Της για κάθε έργο σας. Και μην λησμονείτε να την ευχαριστείτε μετά το τέλος του έργου σας για τη βοήθεια που σας έστειλε. Σας ζητώ ιδιαιτέρως να κάμετε τον Θεομητορικό Κανόνα -150 φορές το «Θεοτόκε Παρθένε» - και να διαβάζετε το «ακοίμητο Ψαλτήρι». Το θεόπνευστο βιβλίο του ψαλτηρίου είναι γραμμένο από τον Προφήτη Δαϋίδ με την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. Από την ανάγνωση του Ψαλτηρίου υπάρχει μεγάλη ωφέλεια. Ένας ευσεβής χριστιανός είχε θερμή επιθυμία να διαβάζει το «Ψαλτήριον» αλλά μετά από κάθε αμέλεια ο ζήλος του ψυχράνθηκε. Τότε εμφανίστηκε στον ύπνο του η Παναγία και του είπε τρυφερά: «Πρέπει, τέκνο μου, να διαβάζεις το Ψαλτήρι. Αυτό είναι η ζωή σου».

Κάποτε ο π.Σάββας, στη βιογραφία του ιερομονάχου Παρθενίου, βρήκε ένα σημείο όπου λεγόταν ότι είχε δεχθεί ένα λογισμό αμφιβολίας για το αν η Υπεραγία Παρθένος ήταν η πρώτη μοναχή στη γη. Κοιμήθηκε ελαφρά και βλέπει μέσα από την Πύλη της Λαύρας του Κιέβου να έρχεται με τη συνοδεία μεγάλου πλήθους Αγγέλων μια μεγαλόπρεπη Μοναχή με μοναχικό μανδύα και ράβδο στα χέρια. Πλησιάζοντας σ’ αυτόν, του λέει: «Παρθένιε, εγώ είμαι μοναχή». Εκείνος ξύπνησε και από τότε ονόμαζε την Παναγία Ηγουμένη της Λαύρας

Η εξομολόγηση ενός «αναμάρτητου

 

~ Ο κύριος που μπήκε στο εξομολογητάρι περίμενε στην αναμονή αρκετή ώρα. Τον είχε δει ο ιερέας μαζί με τους άλλους, όταν ξεκίνησε την εξομολόγηση.

Ήταν αρκετά ευπαρουσίαστος και πολύ ευγενικός. Σταυροκοπήθηκε, φίλησε το χέρι του ιερέα, κάθισε στη θέση του εξομολογουμένου.

«Πρώτη φορά εξομολογείσθε;» ρώτησε ο ιερέας. «Δεν σας έχω ξαναδεί».

«Όχι, πάτερ. Εξομολογούμαι κατά καιρούς, αλλά δεν έχω σταθερό εξομολόγο. Όταν πλησιάζουν οι μεγάλες γιορτές, μπαίνω σε κάποιο ναό και όταν βρω πνευματικό εξομολογούμαι. Δεν θέλω να κοινωνώ χωρίς εξομολόγηση».

«Κάνετε πολύ σωστά. Κι αυτό δείχνει ότι μάλλον έχετε συναίσθηση των μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Η ιερά εξομολόγηση – το γνωρίζετε – είναι από τα υποχρεωτικά λεγόμενα μυστήρια, μαζί με το βάπτισμα, το χρίσμα και τη θεία κοινωνία, γιατί δυστυχώς μετά το βάπτισμά μας αμαρτάνουμε. Οπότε ο Κύριος μάς το πρόσφερε ως τη μεγαλύτερη δωρεά: να μπορούμε και πάλι να καθαρίζουμε την ψυχή μας και να ξαναζούμε τη χάρη της αναγέννησής μας, όπως τότε που βγήκαμε από την αγία κολυμβήθρα. Αρκεί βεβαίως και η εξομολόγηση να γίνεται με τον σωστό τρόπο».

«Ποιος είναι ο σωστός τρόπος, πάτερ;» είπε ο μεσήλικας.

«Αυτό που δηλώνει και το όνομα του μυστηρίου. Λέμε μυστήριο μετανοίας. Συνεπώς πρέπει κανείς να είναι σε αυτήν την ατμόσφαιρα της επίγνωσης των αμαρτιών του και της πίστης στην αγάπη του Θεού, ώστε να προσέλθει σωστά. Χωρίς τη μετάνοια και την απόφαση για αλλαγή της ζωής του, ώστε να βαδίζει πια όσο γίνεται πάνω στις εντολές του Χριστού μας, η εξομολόγηση καταντά μάλλον ένας τύπος που δεν ξέρω κατά πόσο προσφέρει στον άνθρωπο τη χάρη του Θεού».

«Ναι, πάτερ», έδειχνε να συμφωνεί ο κύριος.

«Θέλω όμως και κάτι ακόμη να σας πω», είπε ο ιερέας, «πριν ξεκινήσετε να εξομολογείσθε. Είπατε ότι δεν έχετε σταθερό πνευματικό. Αυτό πρέπει να σας προβληματίσει λίγο. Χωρίς να είναι θέμα δογματικό, όπως λέμε, για την πίστη μας, δηλαδή ότι χωρίς αυτό δεν είμαστε πιστοί και δεν ζούμε τη σωτηρία μας – εκτός κι αν κανείς δεν έχει σταθερό τόπο που ζει – όμως έχει διαπιστωθεί ότι η αναφορά σε ένα μόνο πνευματικό βοηθάει στην πνευματική μας πορεία, για τον λόγο ότι επέρχεται γνωριμία πραγματική, ψυχική, μεταξύ του εξομολόγου και του εξομολογουμένου, κι επομένως μπορεί ο πνευματικός και να μας καταλάβει καλύτερα και να μας δώσει τις πιο καλές ίσως συμβουλές για τη σχέση μας με τον Θεό. Και το ερώτημα βεβαίως πάντα είναι «γιατί θέλω να αλλάζω πνευματικό;» Αν, σας είπα, είναι λόγω των μετακινήσεων του ανθρώπου, έχει καλώς. Αν όμως η διαρκής αλλαγή οφείλεται στο γεγονός ότι δεν θέλω να δεθώ με κάποιον συγκεκριμένα, τότε τα πράγματα είναι πιο σύνθετα και μοιάζουν με το φυτό που διαρκώς μεταφυτεύεται. Δηλαδή δεν μπορεί τελικώς να καρποφορήσει. Σκεφθείτε μήπως συμβεί τούτο και σε σας. Η πρότασή μου θα ήταν λοιπόν να αποφασίσετε να πηγαίνετε σε κάποιον πιο σταθερά, πιο συγκεκριμένα.

Συγγνώμη που σας τα λέω αυτά, αλλά είμαι υποχρεωμένος να σας τα πω. Κι εγώ έχω σταθερό πνευματικό, που επειδή ακριβώς με ξέρει, δεν χρειάζεται να εξηγώ πολλά πράγματα από τη ζωή μου. Ομολογώ εν μετανοία τις αμαρτίες μου, κάνει κάποια παρατήρηση ίσως ο αδελφός κληρικός, και μου διαβάζει την ευχή».

Ο κύριος δεν μιλούσε. Φαινόταν προβληματισμένος και ο ιερέας αναρωτήθηκε μήπως του τα είπε… μαζεμένα και τον φόβισε. Στράφηκε νοερά στον Κύριο να φωτίσει τον άνθρωπο και να του δώσει πραγματική μετάνοια.

«Τι έχετε να πείτε, λοιπόν; Αντί να μιλήσετε εσείς, σας έπιασα… μονότερμα που λέμε».

«Όχι, πάτερ, καλά κάνατε. Εσείς πρέπει να λέτε αυτά που πρέπει. Λοιπόν – ξερόβηξε – δεν έχω να σας πω πολλά πράγματα. Είμαι άνθρωπος της Εκκλησίας, εκκλησιάζομαι δηλαδή, προσεύχομαι, νηστεύω όσο μπορώ, δίνω ελεημοσύνη εκεί που πρέπει. Δεν βλέπω κάτι να βαραίνει την ψυχή μου».

Κάτι του θύμισε του ιερέα η απαρίθμηση αυτή… «Έχετε κάτι εναντίον κάποιου συνανθρώπου σας;» ρώτησε ο ιερέας χαμηλόφωνα.

«Όχι, πάτερ. Τους αγαπώ όλους. Με όλους τα έχω καλά».

«Μελετάτε κανένα πνευματικό βιβλίο;»

«Ναι, πάτερ, μολονότι δεν μου μένει και πολύς χρόνος λόγω της εργασίας μου».

«Τους λογισμούς σας τους προσέχετε; Γιατί γνωρίζετε ασφαλώς ότι αμαρτία δεν είναι μόνον οι πονηρές πράξεις, αλλά και οι αμαρτωλοί λογισμοί. Ο ίδιος ο Κύριος για παράδειγμα μας είπε ότι «και μία πονηρή επιθυμία για τον άλλο συνάνθρωπό μας – μίλησε για τη γυναίκα απευθυνόμενος σε άνδρες – αποτελεί μοιχεία». Με τους λογισμούς σας λοιπόν πώς τα πάτε;»

«Μια χαρά, πάτερ. Τους προσέχω όλους. Όλα στην πνευματική μου ζωή είναι τακτοποιημένα».

«Πιο πάνω και από τον όσιο Παΐσιο!», του ‘ρθε αυθόρμητα η σκέψη του παπά. Κατάλαβε ότι υπάρχει κάτι… «προβληματικό» στον κύριο. Να μην έχει καμία αμαρτία, να μην ενοχλείται από κανένα λογισμό και να τα αντιμετωπίζει όλα τόσο θεάρεστα! «Αγγελικό σύνδρομο» δεν το λένε αυτό;

«Έχετε κάποια αμαρτία σας να εξομολογηθείτε;»

«Όχι, πάτερ. Αυτά που σας είπα. Κι ευχαριστώ που με ακούσατε και με συμβουλεύσατε».

«Θα σας παρακαλέσω», ένιωσε την ανάγκη να πει ο ιερέας, «να κάνετε προσευχή παρακαλώντας τον Κύριο να σας δίνει αληθινή μετάνοια. Συνηθίστε να λέτε εκτός από το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», και την προσευχή που έλεγε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «Κύριε, φώτισόν μου το σκότος». Γιατί μετάνοια υπάρχει εκεί που διαπιστώνεται η αμαρτία».

Σηκώθηκε ο παπάς από τη θέση του.

«Αν δεν έχετε κάτι άλλο, να σας διαβάσω τη συγχωρητική ευχή, μολονότι μάλλον είναι… περιττή, αφού δεν έχετε κάτι για να… συγχωρηθείτε

Άγιος Παΐσιος: «Στις θλίψεις ο Θεός δίνει την αληθινή παρηγοριά»

~ Ο Θεός βλέπει από κοντά τις ταλαιπωρίες των παιδιών Του και τα παρηγορεί σαν καλός Πατέρας. Γιατί, τι νομίζεις, θέλει να βλέπη το παιδάκι Του να ταλαιπωρήται;

Όλα τα βάσανά του, τα κλάματά του, τα λαμβάνει υπ’ όψιν Του και ύστερα πληρώνει. Μόνον ο Θεός δίνει στις θλίψεις την αληθινή παρηγοριά. Γι’ αυτό, άνθρωπος που δεν πιστεύει στην αληθινή ζωή, που δεν πιστεύει στον Θεό, για να Του ζητήση το έλεός Του στις δοκιμασίες που περνάει, είναι όλο απελπισία και δεν έχει νόημα η ζωή του. Πάντα μένει αβοήθητος, απαρηγόρητος και βασανισμένος σ’ αυτήν την ζωή, αλλά καταδικάζει και αιώνια την ψυχή του.

Οι πνευματικοί όμως άνθρωποι, επειδή όλες τις δοκιμασίες τις αντιμετωπίζουν κοντά στον Χριστό, δεν έχουν δικές τους θλίψεις.

Μαζεύουν τις πολλές πίκρες των άλλων, αλλά παράλληλα μαζεύουν και την πολλή αγάπη του Θεού. Όταν ψάλλω το τροπάριο «Μη καταπιστεύσης με ανθρωπίνη προστασία, Παναγία Δέσποινα», καμμιά φορά σταματώ στο «αλλά δέξαι δέησιν του ικέτου σου…». Αφού δεν έχω θλίψη, πως να πω «θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι»[viii] ; Ψέμματα να πω; Στην πνευματική αντιμετώπιση δεν υπάρχει θλίψη, γιατί, όταν ο άνθρωπος τοποθετηθή σωστά, πνευματικά, όλα αλλάζουν. Αν ο άνθρωπος ακουμπήση την πίκρα του πόνου του στον γλυκύ Ιησού, οι πίκρες και τα φαρμάκια του μεταβάλλονται σε μέλι.

Αν καταλάβη κανείς τα μυστικά της πνευματικής ζωής και τον μυστικό τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο Θεός, παύει να στεναχωριέται για ό,τι του συμβαίνει, γιατί δέχεται με χαρά τα πικρά φάρμακα που του δίνει ο Θεός για την υγεία της ψυχής του. Όλα τα θεωρεί αποτελέσματα της προσευχής του, αφού ζητάει συνέχεια από τον Θεό να του λευκάνη την ψυχή. Όταν όμως οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις δοκιμασίες κοσμικά, βασανίζονται. Αφού ο Θεός όλους μας παρακολουθεί, πρέπει να παραδίνεται κανείς εν λευκώ σ’ Αυτόν. Αλλιώς είναι βάσανο· ζητάει να του έρθουν όλα, όπως εκείνος θέλει, αλλά δεν του έρχονται όλα όπως τα θέλει, και ανάπαυση δε βρίσκει.

Είτε χορτάτος είναι κανείς είτε νηστικός, είτε τον επαινούν, είτε τον αδικούν, πρέπει να χαίρεται και να τα αντιμετωπίζη όλα ταπεινά και με υπομονή. Τότε ο Θεός συνέχεια θα του δίνη ευλογίες, ώσπου να φθάση η ψυχή του σε σημείο να μη χωράη, να μην αντέχη την καλωσύνη του Θεού. Και, όσο θα προχωράη πνευματικά, τόσο θα βλέπη την αγάπη του Θεού σε μεγαλύτερο βαθμό και θα λειώνη από την αγάπη Του.

Από το βιβλίο: «Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου 

Γνώρισε δε, ότι ο Κύριος δεν με αγίασε για κανένα άλλο λόγο, παρά μόνο επειδή συγχωρούσα! ( Άγιος Νεκτάριος

Γνώρισε δε, ότι ο Κύριος δεν με αγίασε για κανένα άλλο λόγο, παρά μόνο επειδή συγχωρούσα!

Όταν αναγνωρίστηκε Άγιος, ο Άγιος Νεκτάριος το 1961, σε μια μονή του Αγίου Όρους, δημιουργήθηκαν 2 παρατάξεις μοναχών. Οι μεν παραδέχονταν την Αγιότητα του, οι δε, την αμφισβητούσαν.

Ο ηγούμενος της μονής, βλέποντας την κατάσταση που δημιουργήθηκε στο μοναστήρι, κάλεσε μια μέρα τους μοναχούς και τους είπε: 

- Δεν θα γίνει το θέμα της αγιοσύνης του Νεκταρίου, αιτία να χάσουμε τις ψυχές μας, αντιμαχώντας μεταξύ μας. Κηρύττω τριήμερη νηστεία και με την προσευχή μας, να ζητήσουμε από το Θεό να μας αποκαλύψει, αν ο γέροντας Νεκτάριος είναι Άγιος ή όχι.

Πράγματι αυτό και έκαναν...

Την τρίτη ημέρα και ενώ ετοιμαζόταν ο ηγούμενος να κατέβει στην Εκκλησία, χτυπάει διακριτικά η πόρτα του κελλιού του και μπαίνει μέσα ο Άγιος Νεκτάριος!

Όταν μπήκε μέσα, ο ηγούμενος αμέσως τον αναγνώρισε και έπεσε να τον προσκυνήσει.

Του λέει τότε ο Άγιος Νεκτάριος:

- Αδερφέ Αθανάσιε (έτσι έλεγαν τον ηγούμενο), πήγαινε και πες τους Πατέρες να μην κουράζονται. Ο Κύριος με Αγίασε και είμαι Άγιος, θαυματουργός και μυροβλύτης. Γνώρισε δε, ότι ο Κύριος δεν με αγίασε για κανένα άλλο λόγο, παρά μόνο επειδή συγχωρούσα!

ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ

Ἡ Ἐκκλησία μας στίς 8 Νοεμβρίου γιορτάζει τή Σύναξη τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαήλ καί Γαβριήλ, καθώς καί τῶν ὑπολοίπων Ἀσωμάτων καί Οὐρανίων Ἀγγελικῶν Ταγμάτων. Πρόκειται γιά τή σύναξη, τή συνάθροιση δηλαδή ἡμῶν τῶν πιστῶν, πού εὔλογα θέσπισε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, γιά νά ἀποδώσει τήν πρέπουσα  τιμή στούς λειτουργούς τοῦ Θεοῦ καί δικούς μας προστάτες καί φύλακες, σέ μιά κοινή γι’ αὐτούς γιορτή.

Οἱ Ἄγγελοι εἶναι δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ, γιατί, ἐκτός ἀπό τόν ὁρατό καί ὑλικό κόσμο, ὁ Θεός δημιούργησε καί τόν ἄυλο καί ἀόρατο Ἀγγελικό κόσμο, ὡς Ποιητής «ὁρατῶν τέ πάντων καί ἀοράτων». Ἦρθαν στήν ὕπαρξη πρίν ἀπό τόν ὑλικό κόσμο. Ὡς πνεύματα εἶναι νοερές ὑπάρξεις, ἐπουράνιες, ἀσώματοι, δέν ἔχουν δηλαδή ὑλικό σῶμα σάν τό δικό μας,  καί ἀεικίνητοι ἀλλά ὄχι πανταχοῦ παρόντες.     Εἶναι «λειτουργικά πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διά τούς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν» (Ἑβρ. Α” 14).   Δέν ἔχουν ἀνάγκη ἀπό τροφή καί δέν πεθαίνουν. Ἀπό τήν Ἁγία Γραφή μαθαίνουμε γιά τό ἔργο τῶν ἀγγέλων. Τό κύριο ἔργο τους εἶναι νά ὑμνοῦν καί νά δοξολογοῦν ἀσταμάτητα τόν Θεό. Ἐπίσης εἶναι ἀγγελιοφόροι του, ἐκτελοῦν ὁλοπρόθυμα τό θέλημα καί τίς ἐντολές του καί φροντίζουν τούς ἀνθρώπους. Γι’ αὐτό, ὀνομάζονται ἄγγελοι καί λειτουργοί τοῦ Θεοῦ.

Σέ δύναμη καί γνώση εἶναι ἀνώτεροι ἀπό τόν ἄνθρωπο καί κατώτεροι ἀπό τόν Θεό, πού τούς χάρισε τά ὑπερφυσικά προσόντα τους καί τήν ἀθανασία τους.   Διαιροῦνται σέ ἐννιά τάξεις ἤ τάγματα, τά ἑξῆς: Σεραφίμ, Χερουβίμ, Θρόνοι, Κυριότητες, Δυνάμεις, Ἐξουσίες, Ἀρχές, Ἀρχάγγελοι, Ἄγγελοι.   Οἱ τάξεις αὐτές ἀναφέρονται στίς ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἀριθμός τους εἶναι «μυριάδες μυριάδων καί χιλιάδες χιλιάδων», δηλαδή ἀναρίθμητος. Τρεῖς ἀπό αὐτούς εἶναι γνωστοί ἀπό τήν Ἁγία Γραφή μέ τά ὀνόματά τους: ὁ Μιχαήλ, ὁ Γαβριήλ καί ὁ Ραφαήλ. 

Γιά τή δοξολογία τοῦ Θεοῦ ἀπό τούς ἀγγέλους μᾶς μιλοῦν παραστατικά ὁ Προφήτης Ἠσαΐας καί ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης. Καί οἱ δυό τους παρουσιάζουν τό θρόνο τοῦ Θεοῦ κυκλωμένο ἀπό τούς ὑμνητές ἀγγέλους (Ἠσ. 6, 1-4· Ἀποκ. 4, 8-7, 11). Στή Θεία Λειτουργία, λίγο πρίν ἀπό τόν καθαγιασμό (μεταβολή) τῶν Τιμίων Δώρων σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, ψάλλουμε τόν ὕμνο τῶν ἀγγέλων: «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος. Κύριος Σαβαώθ (= τῶν δυνάμεων), πλήρης ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ τῆς δόξης σου…».

Ὡς διάκονοι τοῦ Θεοῦ οἱ ἄγγελοι εἶναι παρόντες στή ζωή τοῦ Κυρίου καί τῶν ἀποστόλων. Ὅπως διαβεβαίωσε ὁ Χριστός, συμμετέχουν στή χαρά τοῦ οὐρανοῦ, ὅταν μετανοεῖ ὁ ἁμαρτωλός ἄνθρωπος καί μεσιτεύουν γιά μᾶς. Ὡραία περιγράφει ὁ Δαβίδ πῶς συμπαραστέκονται οἱ ἄγγελοι σ’ αὐτόν πού ἐλπίζει  στόν Κύριο: «ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περί σοῦ τοῦ διαφυλάξαι σέ ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου· ἐπί χειρῶν ἀροῦσί σε, μήποτε προσκόψης πρός λίθον τόν πόδα σου·». Ἡ μάστιγα τῶν κακῶν δέν τόν ἀγγίζει, λέει, «γιατί ὁ Θεός διατάζει τούς ἀγγέλους του γιά χάρη σου νά σέ φυλᾶνε ὅπου κι ἄν πᾶς. Θά σέ σηκώσουν στά χέρια τους, γιά νά μή σκοντάψει τό πόδι σου σέ πέτρα» (Ψάλμ. 90,11-12).

Δίκαια, λοιπόν, ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ἰδιαίτερη εὐχή στό φύλακα ἄγγελό μας καί παρακαλεῖ τόν Κύριο νά μᾶς δίνει «ἄγγελον εἰρήνης, πιστόν ὁδηγόν, φύλακα τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν».

Ἡ Ἁγία Γραφή ἀναφέρει σέ πολλά σημεῖα της τήν ἐπικοινωνία τῶν ἀνθρώπων μέ τούς ἀγγέλους καί, ἰδιαίτερα, μέ τόν ἐπικεφαλῆς τῶν Ἀγγελικῶν Ταγμάτων Μιχαήλ, πού ἑρμηνεύεται ὡς « Δύναμις Θεοῦ». Συγκεκριμένα, ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ ἐμφανίστηκε στόν Ἀβραάμ γιά νά σώσει τόν υἱό του Ἰσαάκ, στό Λώτ  γιά νά τόν σώσει ὅταν ὁ Θεός ἀποφάσισε νά καταστρέψει τά Γόμορρα, στόν Πατριάρχη Ἰακώβ, στό μάντη Βαρλαάμ καί στόν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ. Ἐπίσης, ὁ Μιχαήλ ἦταν αὐτός πού ὁδήγησε τό λαό τοῦ Ἰσραήλ στή φυγή ἀπό τήν Αἴγυπτο. Πολλά δέ θαύματα μᾶς ἀναφέρουν ἀκόμη οἱ Ἅγιες Γραφές, τά ὁποῖα ἐπιτέλεσε ὁ Ἀρχιστράτηγος Μιχαήλ.

Ἐπίσης, ἡ Ἁγία Γραφή ἀναφέρει τήν ἐπικοινωνία τῶν ἀνθρώπων καί μέ τόν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ, πού  σημαίνει «ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ». Ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ ἔφερε τό χαροποιό μήνυμα στόν Ἰωακείμ καί στήν Ἄννα, ὅτι θά γεννήσουν τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Με τό ἴδιο χαροποιό μήνυμα εὐαγγελίζεται στόν Ζαχαρία ὅτι ἡ σύζυγός του Ἐλισάβετ θά γεννήσει τό μεγάλο ἀσκητή τῆς ἐρήμου, τόν Ἰωάννη τόν Πρόδρομο.

Ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ ἔτρεφε τήν Παρθένο Μαρία μέσα στά Ἅγια τῶν Ἁγίων καί ὁ ἴδιος Ἀρχάγγελος ἔφερε τό πιό συγκλονιστικό μήνυμα τοῦ Οὐρανίου Πατρός στή Θεοτόκο, ὅτι δηλαδή ἔμελλε νά γεννήσει ἐκ Πνεύματος Ἁγίου τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, ὑπηρέτησε τό σχέδιο «τῆς ἐνσάρκου Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ Λόγου» ἀπό τήν ἀρχή μέχρι τό τέλος.

Ὁ κάθε Χριστιανός πιστεύει ὅτι ἡ ζωή του προστατεύεται καί καθοδηγεῖται ἀπό τόν Ἄγγελο φύλακα τῶν Οὐρανίων Ἀγγελικῶν Δυνάμεων, προκειμένου νά βοηθηθεῖ, γιά νά γίνει μέτοχος στή μεγαλειότητα τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό, τούς τιμᾶ καί τούς σέβεται χτίζοντας Ἐκκλησίες στό ὄνομά Τους, μέ γιορτές πρός τιμή Τους, μέ προσευχές καί μέ διάφορα ἀφιερώματα.

Ἐπειδή, λοιπόν, τό ἔργο Τους εἶναι νά προστατεύουν τούς ἀνθρώπους, νά πολεμοῦν καί νά μάχονται τούς κακούς δαίμονες, κατακτώντας ἔτσι τούς Οὐρανούς, ἡ Πολεμική μας Ἀεροπορία τούς ἔχει ἀνακηρύξει Προστάτες της καί τούς γιορτάζει τήν ἴδια μέρα, πού τούς γιορτάζει καί ἡ Ἐκκλησία μας, στίς 8 Νοεμβρίου.

Τέλος, ἐπειδή ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ ἦταν προστάτης καί πολιοῦχος τῆς πόλεώς μας, πρίν τόν νῦν προστάτη καί πολιοῦχο αὐτῆς Νεομάρτυρα Ἅγιο Γεώργιο, ἡ τοπική μας Ἐκκλησία θυμᾶται τήν ἡμέρα αὐτή τούς Εὐεργέτες τῆς Πόλεώς μας ἀλλά καί ἐθνικούς Εὐεργέτες, γιά ὅσες εὐεργεσίες προσέφεραν στήν πόλη μας καθώς, ἐπίσης, καί στήν Πατρίδα μας, τελῶντας Θεία Λειτουργία καί ἐπιμνημόσυνη δέηση στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό πρός ὄνηση, ἀνακούφιση καί ἀνάπαυση τῶν ψυχῶν τους  

  

Όσιος Δαβίδ ο εν Ευβοία ,ο ”Γέροντας” του Οσίου π. Ιακώβου Του Νέου Ασκητού (Τσαλίκη)

 

Δαυίδ Ευβοίας_St.David of Evia (Euboea)_Св.Давид Эвбейский-δαυιδ ευβ 5111947874_0032

Όσιος Δαβίδ ο Γέρων, ο εν Ευβοία 

Εορτάζει στις 1 Νοεμβρίου

Ο μακάριος Δαβίδ προσεύχονταν στον Θεό και του ζητούσε να τον βοηθήσει να βρει τόπο ησυχίας και δοξολογίας Του. Έτσι με τη θεϊκή καθοδήγηση έφτασε στο νησί της Ευβοίας . Θαυμαστός είναι ο τρόπος με τον οποίο πέρασε από την Αταλάντη, απέναντι στο χωριό Οροβιαίς (Ροβιές) της Β. Ευβοίας. Παρακάλεσε ένα βαρκάρη να τον περάσει, εκείνος όμως βλέποντάς τον ταπεινό και ρακένδυτο, τον περιφρόνησε. Ο Όσιος χωρίς γογγυσμό, άπλωσε το τριμμένο ράσο του πάνω στο νερό της θάλασσας, έκαμε το σημείο του Σταυρού και ανεβαίνοντας πάνω σε αυτό, ώ του θαύματος, άρχισε να ταξιδεύει. Ανηφόρισε πρός το βουνό όπου βρήκε τόπο ησυχίας κι εκεί σ’ ένα ερειπωμένο εκκλησάκι συνέστησε τη μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

Δαυίδ Ευβοίας_St.David of Evia (Euboea)_Св.Давид Эвбейский-δαυιδ ευβ 5111947874_0033

Ο Όσιος στην προσπάθειά του να βρεί χρήματα για την ανέγερση της Ι. Μονής έφτασε μέχρι τη Ρωσσία, όπου συγκέντρωσε πολλά χρήματα κι άλλα πολύτιμα δώρα τα οποία με θαυμαστό τρόπο μετέφερε μέχρι το Μοναστήρι : Κούφωσε ένα μεγάλο κούτσουρο, σφράγισε μέσα σ’ αυτό τα χρήματα και τα δώρα, και ρίχνοντας το κούτσουρο με το θησαυρό σ’ ένα ποτάμι της Ρωσσίας έκανε το σημείο του Σταυρού και προσευχήθηκε να φτάσει το κούτσουρο με το θησαυρό στην παραλία των Ροβιών, έως ότου μεταβεί και ο ίδιος εκεί. Πράγαμτι, έτσι κι έγινε.

Δαυίδ Ευβοίας_St.David of Evia (Euboea)_Св.Давид Эвбейский-5δαυισ ευβοιας

Όταν έφτασε στην ηλικία των 70 ετών, ο Όσιος αποσύρθηκε σε μιά σπηλιά όχι πολύ μακρυά από το Μοναστήρι, όπου έμενε όλη την εβδομάδα προσευχόμενος και μόνο το βράδυ του Σαββάτου επέστρεφε στην Μονή για να λειτουργήσει και με αγάπη, διάκριση και ταπείνωση να στηρίξει και να ενδυναμώσει τους πιστούς που έτρεχαν κοντά του. Εκοιμήθη εν ειρήνη στις 1 Νοεμβρίου.

Μιμούμενος τον Όσιο Δαβίδ, ο θεοφόρος πατήρ ημών Ιάκωβος Τσαλίκης με άσκηση,συνεχή νηστεία, δοκιμασίες, ταπείνωση, υπομονή και πολύ προσευχή «εν σπηλαίοις και όρεσι και ταις οπαίς της γης», έφτασε σε ύψη αρετής και πνευματικής τελειότητος. Η βαθεία πίστη του γέροντα, η αγιασμένη του απλότητα και η απαράμιλλη πατρική 

Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας_ St. elder Iakovos of Evia_Старец Иаков (Тсаликис) Эвбейский -it-6στοργή του έλκυαν κοντά του πλήθος ψυχών. Γράφει ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, πνευματικό τέκνο του Γέροντος : Εντύπωση προκαλούσε η άμεση σχέση, που είχε με τον Όσιο Δαβίδ. Όταν κάποτε οι κάτοικοι του χωριού Λιβανάτες ήρθαν, για να πάρουν την κάρα του οσίου στο χωριό τους με σκοπό να βρέξει εκείνη την άνυδρη χρονιά, ο γέροντας πήγε μπροστά στην εικόνα του οσίου και του μίλησε, μάλλον τον διέταξε μετά παρρησίας: «Γέρο, ήρθαν οι χωριανοί σου να σε πάνε στους Λιβανάτες για την ανομβρία. Σε παρακαλώ τώρα, που θα πάμε, να μπουμπουνίσεις. Πρόσεξε, μη με προσβάλεις!». Και ο Όσιος Δαβίδ τον άκουσε αμέσως. Μετά την παράκληση άρχισαν δυνατές βροχές. Αυτή την άμεση σχέση, που είχε με τον Όσιο Δαβίδ, την περιέγραφε σαν ένα τηλέφωνο: «Εγώ, παιδί μου, τα λέγω στο αυτί του αγίου, και αυτός ανοίγει γραμμή με τον Χριστό μας!».

Απολυτίκιον οσίου Δαυίδ του εν Ευβοία. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Μέγα εύρατο, Εύβοια κλέος, τον πανένδοξον, Δαβίδ τον θείον, ως ιεράς αρετής καταγώγιον, και του Χρίστου οπαδόν αληθέστατον, και των Όσίων απάντων εφάμιλλον. Διό Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθε ημίν το μέγα έλεος.

Μεγαλυνάριον Οσίου γέροντος Ιακώβου (κοινό με τον Όσιο Δαυίδ)

Χαίροις πανυπέρτιμε ξυνωρίς, φίλοι του Υψίστου σωφροσύνης πυρσέ Δαυίδ, άσβεστε και λύχνε Ιάκωβε αγάπης, Ευβοίας φωτοδόται,αειφεγγέστατοι

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ, οι Ανάργυροι και θαυματουργοί ΟΣΙΟΣ ΔΑΒΙΔ, που ασκήτευε στην εν Εύβοιας

 

Αγίους Αναργύρους Κοσμά και Δαμιανό τιμά σήμερα 1 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας. Οι άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, ήταν αυτάδελφοι και κατάγονταν από την Ασία.

Οι άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός

Ανάργυροι ονομάζονται επειδή δεν αγαπούσαν τα αργύρια, δεν ήταν φιλάργυροι, η καρδιά τους δεν ήταν προσκολλημένη στα υλικά αγαθά και προσέφεραν τις ιατρικές τους υπηρεσίες αφιλοκερδώς.

Ο πατέρας τους ήταν στην αρχή ειδωλολάτρης και αργότερα βαπτίστηκε και έγινε Χριστιανός. Όμως ενώ ήταν ακόμη σε πολύ μικρή ηλικία οι Άγιοι, τον έχασαν και όλη τους τη φροντίδα ανάλαβε η μητέρα τους Θεοδότη, που ήταν Χριστιανή.

Η αγία Θεοδότη πρέπει να αποτελεί το πρότυπο κάθε μητέρας που θέλει τα παιδιά της να προκόψουν.

Φρόντισε να τους δώσει Χριστιανική ανατροφή και να τα μορφώσει όσο καλύτερα μπορούσε, χρησιμοποιώντας και μέρος της περιουσία της, προκειμένου να τα σπουδάσει.

Οι άγιοι Ανάργυροι θεράπευαν όλους ανιδιοτελώς και αδιακρίτως με την επιστημονική τους γνώση. Εκεί όμως που οι ανθρώπινες δυνάμεις αδυνατούσαν να προχωρήσουν, επειδή κάποιες ασθένειες είναι ανίατες, θεράπευαν τους ασθενείς με την προσευχή τους.

Αλλά για να κρύβουν το χάρισμα των ιαμάτων που είχαν λάβει από τον Θεό, λόγω της μεγάλης τους αγάπης, προσποιούνταν ότι εθεράπευαν με τα φάρμακα.

Και το έκαναν αυτό από ταπείνωση, για να μη θαυμάζονται και επαινούνται από τους ανθρώπους.

Όλη τους η ζωή ήταν διακονία, προσφορά και θυσία στον βωμό της ανιδιοτελούς αγάπης.

Έτσι ταπεινά αφού διακόνησαν σε όλη τους τη ζωή τον πλησίον, πέθαναν ειρηνικά και ετάφησαν στην τοποθεσία Φερεμά.

Τη μνήμη τους τιμούμε την 1 Νοεμβρίου.

Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος πλ δ’.

Ἅγιοι Ἀνάργυροι καὶ θαυματουργοί, ἐπισκέψασθε τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε ἡμῖν.

Βιογραφία

Ο Όσιος Δαβίδ καταγόταν από το χωριό Γαρδινίτζα, που βρισκόταν κοντά στο Ταλάντιο, τόπος παραθαλάσσιος απέναντι από την Εύβοια. Έζησε όταν Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης ήταν ο Ιερεμίας, περί το 1519 μ.Χ. Τον πατέρα του έλεγαν Χριστόδουλο και ήταν ιερέας, τη δε μητέρα του Θεοδώρα. Ο όσιος Δαβίδ είχε άλλον έναν αδελφό και δύο αδελφές. Από μικρός ο Όσιος έδειξε εξαίσια μορφή και έμαθε άριστα τα Ιερά γράμματα. Σε ηλικία 15 ετών υποτάχθηκε σ' έναν άγιο γέροντα, τον Ακάκιο, που τον εκπαίδευσε στις αρετές της μοναχικής πολιτείας και από τότε ο όσιος Δαβίδ κάνει μια φοβερή, σύμφωνα με τον βιογράφο του, πνευματική πορεία, διδάσκοντας την έμπρακτη αρετή και κάνοντας διάφορα θαύματα. Προείδε τον θάνατο του και απεβίωσε ειρηνικά και με μεγάλη αγιότητα την 1η Νοεμβρίου.

Βιογραφία του συνέγραψε ο μαθητής του Χριστόφορος μοναχός και Ακολουθία του ο επίσκοπος Ταλαντίου Νεόφυτος από την Αθήνα. Μονή του Όσιου Δαβίδ υπάρχει στην Εύβοια.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)

Ήχος γ'. Θείας πίστεως.

Μέγαν εύρατο, Εύβοια κλέος, τον πανένδοξον, Δαβίδ τον θείον, ως ιεράς αρετής καταγώγιον, και του Χρίστου οπαδόν αληθέστατον, και των Όσίων απάντων εφάμιλλον. Διό Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθε ημίν το μέγα έλεος.