Πέμπτη 2 Απριλίου 2020
Πάσχα με τον Αγιο Γέροντα Πορφύριο
Αντί άλλης Πασχάλιας ευχής, θα σας μεταφέρω τα χαρμόσυνα αναστάσιμα βιώματα του μακαριστού γέροντα Πορφυρίου, όπως τα έζησα μια Τρίτη Διακαινησίμου στο κελλάκι του. Πήγα να τον δω σαν γιατρός. Μετά την καρδιολογική εξέταση και το συνηθισμένο καρδιογράφημα με παρεκάλεσε να μη φύγω.
Κάθησα στο σκαμνάκι κοντά στο κρεβάτι του. Έλαμπε από χαρά το πρόσωπό του. Με ρώτησε:
– Ξέρεις το τροπάριο που λέει: «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν… »;
– Ναι γέροντα, το ξέρω.
– Πες το.
Άρχισα γρήγορα-γρήγορα. «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου τήν καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν. Καί σκιρτώντες υμνούμεν τόν αίτιον, τόν μόνον ευλογητόν των πατέρων καί υπερένδοξον».
– Το κατάλαβες;
– Ασφαλώς το κατάλαβα. Νόμισα πως με ρωτάει για τη ερμηνεία του.
Έκανε μια απότομη κίνηση του χεριού του και μου είπε:
– Τίποτε δεν κατάλαβες, βρε Γιωργάκη! Εσύ το είπες σαν βιαστικός ψάλτης…Άκου τι φοβερά πράγματα λέει αυτό το τροπάριο: Ο Χριστός με την Ανάστασή Του δεν μας πέρασε απέναντι από ένα ποτάμι, από ένα ρήγμα γης, από μια διώρυγα, από μια λίμνη ή από την Ερυθρά θάλασσα. Μας πέρασε απέναντι από ένα χάος, από μια άβυσσο, που ήταν αδύνατο να την περάσει ο άνθρωπος μόνος. Αιώνες περίμενε αυτό το πέρασμα, αυτό το Πάσχα. Ο Χριστός μας πέρασε από το θάνατο στη ζωή. Γι’ αυτό σήμερα «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου τήν καθαίρεσιν». Χάθηκε ο θάνατος. Το κατάλαβες; Σήμερα γιορτάζουμε την «απαρχή» της «άλλης βιωτής, της αιωνίου» ζωής κοντά Του.
Μίλαγε με ενθουσιασμό και βεβαιότητα. Συγκινήθηκε. Σιώπησε για λίγο και συνέχισε πιο δυνατά:
– Τώρα δεν υπάρχει χάος, θάνατος, νέκρωση, Άδης. Τώρα όλα χαρά, χάρις στην Ανάσταση του Χριστού μας. Αναστήθηκε μαζί Του η ανθρώπινη φύση. Τώρα μπορούμε κι εμείς να αναστηθούμε, να ζήσουμε αιώνια κοντά Του…Τί ευτυχία η ανάσταση! «Και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον». Ξέρεις τι θα πει ῾σκιρτώντες᾽; Θα πει χοροπηδώντας. Έχεις δει τα κατσικάκια τώρα την άνοιξη να χοροπηδούν πάνω στο γρασίδι. Να τρώνε λίγο από τη μάνα τους και να χοροπηδούν ξανά; Αυτό είναι το σκίρτημα, το χοροπήδημα. Έτσι έπρεπε κι εμείς να χοροπηδούμε από χαρά ανείπωτη για την Ανάσταση του Κυρίου μας και τη δική μας. Δεν υπάρχει χαρά μεγαλύτερη απ᾽ αυτή.
Διέκοψε πάλι το λόγο του. Ανέπνεα μια ευφρόσυνη ατμόσφαιρα.
– Μπορώ να σου δώσω μια συμβουλή; συνέχισε. Σε κάθε θλίψη σου, σε κάθε αποτυχία σου, να συγκεντρώνεσαι μισό λεπτό στον εαυτό σου και να λες αργά-αργά αυτό το τροπάριο. Θα βλέπεις ότι το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή σου- και στη ζωή του κόσμου όλου- έγινε. Η Ανάσταση του Χριστού, η σωτηρία μας. Και θα συνειδητοποιείς ότι η αναποδιά που σου συμβαίνει είναι πολύ μικρή για να χαλάσει τη διάθεσή σου.
Μου έσφιξε το χέρι λέγοντας:
– Σου εύχομαι να σκιρτάς από χαρά, κοιτάζοντας πίσω σου το χάος από το οποίο σε πέρασε ο Αναστάς Κύριος, « ο μόνος ευλογητός των πατέρων»…Ψάλλε τώρα και το «Χριστός Ανέστη».
Υστερόγραφο δικό μου
«Αληθώς Ανέστη»
(Γεώργιος Παπαζάχος, Καθηγητής Καρδιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών)
https://www.youtube.com/watch?v=yTPHjk4Lz_8#t=20
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.
***
Αγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου
Τους ευχήθηκα: «Εύχομαι η Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ν’ αναστήσει μέσα στις ψυχές μας κάθε ευγενές και ωραίο συναίσθημα. Να μας οδηγήσει όλους προς αγιοσύνη και να νικήσει τον παλαιόν άνθρωπον «συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις».
Αυτό ζητάει ο Κύριος. Γι’ αυτό ευχόμαστε η Ανάστασή Του να βοηθήσει, να ευδοκήσει να κατατροπώσουμε και να θανατώσουμε τον «παλαιόν ημών άνθρωπον», να γίνουμε άξιοι της Εκκλησίας Του.
Έτσι ευχόμαστε ο Κύριος να μας βοηθήσει. Το μεγαλύτερο θαύμα που έκανε ο Χριστός είναι η Ανάστασή Του. Αυτό ποτέ να μην το ξεχνάμε. Χρόνια πολλά!
Κάποιος έλεγε ότι σήμερα όλα προσεύχονται, η γη, ο ουρανός, τ’ αστέρια, τα λουλούδια που μοσχοβολούν, τα ρυάκια που κελαρύζουν, τα γάργαρα νερά, τ’ αηδονάκια που κελαηδούν, οι πεταλούδες που πετούν,όλα ψάλλουν το «Χριστός Ανέστη!»;..
Λοιπόν, αυτό το ‘χω πάθει κι εγώ στο Άγιον Όρος. Ήταν Πάσχα. Ανέβηκα μόνος μου στο βουνό προς τον Άθω, περίπου στα οκτακόσια μέτρα. Είχα μαζί μου την Παλαιά Διαθήκη κι έβλεπα τον γαλάζιο και καθαρό ουρανό, την απέραντη θάλασσα, που δεν είχε τέλος, τα δέντρα, τα πουλιά, τις πεταλούδες, τις ομορφιές, και φώναξα δυνατά, γεμάτος ενθουσιασμό: «Χριστός Ανέστη!». Καθώς το έλεγα –χωρίς να το καταλάβω- απ ‘ τη λαχτάρα μου άνοιξα τα χέρια. Ξεράθηκαν εκεί.
Είχα πάθει τρέλα. Ανοίγω σε λίγο την Παλαιά Διαθήκη. Έπεσα πάνω σ’ αυτά τα λόγια της Σοφίας Σολομώντος:
«Θεέ πατέρων και Κύριε του ελέους, ο ποιήσας τα πάντα εν λόγω Σου και τη σοφία Σου κατασκεύασας άνθρωπον, ίνα δεσπόζη των υπό Σου γενομένων κτισμάτων και διέπη τον κόσμον εν οσιότητι και δικαιοσύνη και εν ευθύτητι ψυχής κρίσην κρίνη, δός μοι την των σων θρόνων πάρεδρον σοφίαν και μη με αποδοκιμάσεις εκ παίδων Σου. Ότι εγώ δούλος Σος και υιός της παιδίσκης Σου, άνθρωπος ασθενής και ολιγοχρόνιος και ελάσσων εν συνέσει κρίσεως και νόμων»
Δόθηκα ολόψυχα σ’ αυτά τα θεία λόγια.
Ξεχάστηκα ώρες, με χάσανε…
Ακούστε παρακάτω τον σοφό Σολομώντα: «…και μετά Σού η σοφία η ειδυία τα έργα Σου και παρούσα, ότε εποίεις τον κόσμον, και επισταμένη τι αρεστόν εν οφθαλμοίς Σου και τι ευθές εν εντολαίς Σου.
Εξαπόστειλον αυτήν εξ αγίων ουρανών και από θρόνου δόξης Σου πέμψον αυτήν, ίνα συμπαρούσά μοι κοπιάση και γνω τι ευάρεστόν εστι παρά Σοί. Οίδε γαρ εκείνη πάντα και συνίει και οδηγήσει με εν τοις πράξεσί μου σωφρόνως και φυλάξει με εν τη δόξη αυτής».
Καταλάβατε τι σημασία είχαν αυτά για μένα; «Επισταμένη τι αρεστόν εν οφθαλμοίς Σου» και «τι ευάρεστόν εστι παρά Σοί». Αυτά να ζητάτε, σ’ αυτά να εντρυφάτε, αυτά να λαχταράτε. Χωρίς να το καταλάβετε θα ερωτευθείτε τον Χριστό.
Ένα μάθημα λεπτότητας από τον Άγιο Πορφύριο
– Χριστός Ανέστη.
– Πάτερ Αληθώς Ανέστη, χαρούμενοι εμείς.
Αυτήν την ώρα ήρθαν κάποιοι άλλοι. Βγαίνουμε έξω από το κελάκι του και τους λέει,.
«Φωτίζου, φωτίζου, η νέα Ιερουσαλήμ· η γαρ δόξα Κυρίου επί σε ανέτειλε. Χόρευε νυν, και αγάλλου Σιών, συ δε αγνή, τέρπου Θεοτόκε, εν τη εγέρσει του τόκου σου».
Ω Πάσχα το μέγα, και ιερώτατον Χριστέ, ω σοφία και Λόγε, του Θεού και δύναμις, δίδου ημίν εκτυπώτερον, σού μετασχείν, εν τη Ανεσπέρω ημέρα της βασιλείας σου.
Στιχ. Ως εκλείπει καπνός, εκλιπέτωσαν, ως τήκεται κηρός από προσώπου πυρός.
Δεύτε από θέας Γυναίκες ευαγγελίστριαι, και τη Σιών είπατε· Δέχου παρ΄ ημών χαράς ευαγγέλια, της Αναστάσεως Χριστού, τέρπου, χόρευε, και αγάλλου Ιερουσαλήμ, τον Βασιλέα Χριστόν, θεασαμένη εκ του μνήματος, ως νυμφίον προερχόμενον.
Στιχ. Ούτως απολούνται οι αμαρτωλοί από προσώπου του Θεού. και οι δίκαιοι ευφρανθήτωσαν.
Αι Μυροφόροι γυναίκες, όρθρου βαθέος, επιστάσαι προς το μνήμα του Ζωοδότου, εύρον Άγγελον, επί τον λίθον καθήμενον, και αυτός προσφθεγξάμενος, αυταίς ούτως έλεγε· Τι ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών; τι θρηνείτε τον άφθαρτον ως εν φθορά; απελθούσαι κηρύξατε, τοις αυτού Μαθηταίς.
Στιχ. Αύτη η ημέρα, ην εποίησεν ο Κύριος, αγαλλιασώμεθα, και ευφρανθώμεν εν αυτή.
Δόξα… Και νυν…
Αναστάσεως ημέρα, και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει, και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν αδελφοί, και τοις μισούσιν ημάς· Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν· Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Ο Άγιος Ιάκωβος της Ευβοίας ψέλνει αναστάσιμα τροπάρια
Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου του Αμαράντου Ρόδου
Η ιστορία της εικόνας Παναγίας «Ρόδον Αμάραντον» ξεκινά περίπου το έτος 1890 μ.Χ. σύμφωνα με τις μαρτυρίες των παλαιών κατοίκων της περιοχής του Πειραιά. Συγκεκριμένα, κάποιος ψαράς ανέσυρε μία παλαιά εικόνα από τα βράχια της Πειραϊκής, η οποία εικόνιζε την Παναγία να κρατά τον Χριστό, κρατώντας στο χέρι ένα «Ρόδον».
Το γεγονός αυτό γνωστοποιήθηκε αμέσως στην περιοχή. Μια θεοσεβούμενη οικογένεια, ονομαζόμενη Κατσαρού, είχε την επιθυμία να προσφέρει «οίκον» για τη στέγαση της εικόνας της Παναγίας και με ιδία πρωτοβουλία έκτισε ιδιωτικό παρεκκλήσιο, στο οποίο έδωσε το όνομα Παναγία «Ρόδον Αμάραντον». Εκεί στεγάσθηκε η παλαιά αυτή εικόνα και λατρεύτηκε από τους κατοίκους της περιοχής.
Το Ρόδον το Αμάραντον ή αλλιώς το Ρόδον της Ιεριχούς, ή το Ρόδον της Παναγίας, ή το Αθάνατο Ρόδον της Νεκρανάστασης είναι ένα φυτό που συμβολίζει την αιωνιότητα και το άφθαρτο, αθάνατο της ψυχής! Ο απόστολος Παύλος λέγει «Χριστού ευωδία εσμέν τω Θεώ εν τοις σωζομένοις» (Β’ Κορ. 2,15), δηλαδή ο Χριστός είναι «Το Ρόδον Το Αμάραντον» και όσοι πλησιάζουν τον Χριστό αισθάνονται μία ουράνια ευωδία.
Ο Ιησούς είναι το Ρόδον της σωτηρίας που βλάστησε στη στείρα γη. Τα ωραιότερα λουλούδια της γης είναι μολυσμένα από το μόλυσμα της αμαρτίας, όμως ένα λουλούδι είναι απόλυτα αμόλυντο: Ο Ιησούς Χριστός. Διότι γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία, χωρίς το κληρονομικό μόλυσμα του προπατορικού αμαρτήματος.
Όμως και η Παρθένος Μητέρα είναι «ρόδον το αμάραντον», που φανερώνει το αμόλυντον και καθαρόν της Παρθένου. Ο Θεός έψαχνε να βρει ευωδία στον κόσμο και την βρήκε στην Μαρία Παρθένο, τον μοναδικό άνθρωπο στον κόσμο που είναι πεντακάθαρη, χωρίς μολυσμό. Όταν την είδε ο Θεός, οσφράνθηκε το άρωμα της αρετής της και γι’ αυτό ονομάζεται «το οσφράδιον του πάντων Βασιλέως». Το λουλούδι της αειπαρθένου Παναγίας θα παραμείνει στους αιώνες αμάραντο, διότι ούτε ο χρόνος μπορεί να το μαράνει ούτε οι βλασφημίες των ασεβών.
Το Ιερόν Ησυχαστήριον της Παναγίας του Ακαθίστου Ύμνου βρίσκεται στην περιοχή «Νερά» του Αχλαδοκάμπου, σε υψόμετρο 700 μέτρων και σε κτήμα 18 στρεμμάτων, που δωρήθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Αργολίδος το 1989, από την Κα Γερούλη Ιωάννα κάτοικο της περιοχής. Η μακαριστή «Κυρά Νίτσα», όπως την φώναζαν στο χωριό της, κάποια μέρα πριν από πολλά χρόνια καθόταν έξω από το σπιτάκι της, που ήταν κτισμένο λίγα μέτρα πριν από το «αλώνι» του χωραφιού της. Μόλις είχε τελειώσει τις προσευχές που διάβαζε καθημερινά από το Μ. Ωρολόγιον, την πήρε, όπως έλεγε η ίδια, ένας ελαφρύς ύπνος και βλέπει μια ψηλή, πεντάμορφη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα σαν μοναχή, που έμοιαζε με κάποια γνωστή της όνόματι Σοφία, να παίρνει μερικές πέτρες απ’ τον χώρο του «αλωνιού», όπου σήμερα βρίσκεται ο κεντρικός, μεγάλος ναός της μονής, το Καθολικό όπως λέγεται, και να τις πετάει μακρυά. «Τί κάνεις εκεί Κυρά μου;» τη ρωτάει ταραγμένη η «Κυρά Νίτσα». «Καθαρίζω τον χώρο, γιατί θα έρθω να κατοικήσω εγώ εδώ κι εσάς θα σας διώξω», απάντησε η άγνωστη γυναίκα. «Και ποιά είσαι συ Κυρά μου;» «Η Σοφία του Θεού» της απάντησε εκείνη και χάθηκε! Αμέσως πετάχτηκε από τον ελαφρύ της ύπνο και γεμάτη έκπληξη αναλογιζόταν το παράξενο αυτό ενύπνιο. Αργότερα, το εξομολογήθηκε στον πνευματικό της, ο οποίος της συνέστησε να το πει στον Δεσπότη.
Έτσι, λοιπόν, πήγε στον μακαριστό Μητροπολίτη μας κυρό Ιάκωβο και του είπε αυτό που είδε, καθώς και ότι είχε επιθυμία να δωρήσει το κτήμα στην Εκκλησία. Ο επίσκοπος την διαβεβαίωσε ότι το ενύπνιο ήταν εκ Θεού και η μαυροφορεμένη άγνωστη Κυρία ήταν η Παναγία μας, η «Σοφία του Θεού», όπως συνηθίζουν να την ονομάζουν στην Ήπειρο. Της είπε, επίσης, ότι και αυτός έψαχνε να βρει κάποιο μέρος, για να φτιάξει ανδρικό μοναστήρι. Μάλιστα δε, λόγω του ότι είχε στην κατοχή του δύο παλιές εικόνες της Παναγίας, μία το «Ρόδον το αμάραντον» η οποία είναι και η Εφέστιος εικόνα του Ιερού Ησυχαστηρίου, και μία άλλη με τον τίτλον «Χαίρε Σοφίας Θεού δοχείον», επιθυμία του ήταν η Μονή να αφιερωθεί στην Παναγία του Ακαθίστου Ύμνου.τις 9/6/1993 έγινε ενώπιον κλήρου και λαού η θεμελίωση του Καθολικού του Ιερού Ησυχαστηρίου, το οποίο είναι αφιερωμένο, όπως προείπαμε, στους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας και πανηγυρίζει το Σάββατο του Ακαθίστου Ύμνου, δύο εβδομάδες προ του Πάσχα.
«Να είναι ένας τόπος, όπου μερικοί άνθρωποι με αγάπη, απλότητα, υπακοή και ταπείνωση, πιστοί στη μοναχική μας παράδοση, θα λατρεύουν αδιάκοπα τον Άγιο Τριαδικό Θεό και θα τιμούν την Κυρία Θεοτόκο», ήταν η επιθυμία του μακαριστού Μητροπολίτου μας. Οι Πατέρες οι οποίοι ασκούνται σήμερα εκεί, αγωνίζονται να φυλάξουν την πολύτιμη πνευματική παρακαταθήκη που τους κληροδότησε ο αοίδιμος Ιεράρχης και Γέροντας τους, έχοντας ως μεγάλη παρηγοριά και ευλογία το σεπτό του σκήνωμα, που αναπαύεται κάτωθεν του Καθολικού της μονής, προσδοκώντας την Ανάστασιν των νεκρών.
Οι άνθρωποι του Θεού, οι άγιοι αγωνιστές της πίστεώς μας, τα ζωντανά μέλη της αγίας μας Εκκλησίας, «μένουν εις τον αιώνα» ή όπως γράφει ο άγιος Ευαγγελιστής Ιωάννης, «ο ποιών το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα» (Α΄ Ιωάνν. β΄, 17). Ο χρόνος δεν τους παρασύρει στη λήθη, ούτε καμιά ανθρώπινη δύναμη ή πρόοδος τους επισκιάζει, γιατί, όπως ο «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», έτσι και οι γνήσιοι μαθητές Του συμβασιλεύουν και συνδοξάζονται μαζί Του, με το φωτεινό τους δε παράδειγμα οδηγούν τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο κάθε εποχής προς το φως, την Αλήθεια και τη Ζωή, δηλαδή προς τον Χριστό.
Μετ’ ευχών κι αγάπης εν Κυρίω ο Αργολίδος Ιάκωβος
HΣύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου του Αμάραντου Ρόδου, εορτάζει κάθε χρόνο στις 3 Απριλίου
Προσέγγιση των γεγονότων της Μεγάλης Εβδομάδος – Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκταρίου
Δύσκολο να ζήσει κανείς τη Μεγάλη Εβδομάδα. Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται είναι τόσο μεγάλα και υπερφυσικά που δύσκολα το μυαλό και η καρδιά τα εγγίζουν. Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, μία σύντομη προσέγγιση των γεγονότων της Μεγάλης Εβδομάδος μέσα από τις ακολουθίες, τους ύμνους και διάφορα κείμενα που γράφτηκαν κατά καιρούς.
Από τις Εκδόσεις της Ιεράς Μητροπόλεως ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ: https://www.epistrofibooks.com/
Προσέγγιση των γεγονότων της Μεγάλης Εβδομάδος – Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκταρίου
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ: https://www.epistrofibooks.com/
Καλό μήνα προσευχόμαστε η πατρίδα μας να νικήσει την πανδημία _1 Απριλίου
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ: Ο τέταρτος μήνας του πολιτικού έτους, με διάρκεια 30 ημέρες. Αρχικά ήταν ο δεύτερος μήνας του δεκάμηνου Ρωμαϊκού ημερολογίου με την ονομασία Aprilis και πήρε το όνομά του από το λατινικό ρήμα aperire, που σημαίνει ανοίγω, γιατί το μήνα αυτό ανοίγουν, ανθίζουν τα λουλούδιαΟ Απρίλης με τον Μάη είναι οι μήνες των λουλουδιών («Ο Απρίλης με τα λούλουδα και ο Μάης με τα ρόδα»).
Η βροχή του Απρίλη θεωρείται από τους γεωργούς πολύ ευεργετική («Αν κάνει ο Μάρτης δυο νερά και ο Απρίλης άλλο ένα, χαρά σ’ εκείνο το ζευγά που ‘χει πολλά σπαρμένα»).
Στη Θράκη το βρόχινο νερό της πρωταπριλιάς θεωρείται θεραπευτικό. Παλαιότερα το μάζευαν σε μπουκάλι και το έδιναν στους αρρώστους.
Ο Απρίλης αποκαλείται στις διάφορες ντοπιολαλιές:
Γρίλλης, δηλαδή γκρινιάρης, γιατί συνήθως τελείωναν τα γεωργικά αποθέματα από τις προηγούμενες συγκομιδές κι άρχιζαν οι γκρίνιες στην οικογένεια.
Τιναχτοκοφινίδης ή Τιναχτοκοφινίτης, επειδή καθαρίζονταν τα κοφίνια για να καθαριστούν.
Ξεροκοφινάς, γιατί τελείωναν πάντα οι φτωχές συγκομιδές των γεωργών.
Αηγιωργίτης ή Αηγιωργάτης, λόγω της μεγάλης χριστιανικής εορτής του Αγίου Γεωργίου (23 Απριλίου).
Λαμπριάτης, λόγω του Ορθόδοξου Χριστιανικού Πάσχα ή Λαμπρής, που επισυμβαίνει συνήθως τον Απρίλιο.
Τριανταφυλλάς, επειδή τον Απρίλιο ανθίζουν οι τριανταφυλλιές.
Κάθε χρόνο την Πρωταπριλιά αναβιώνει το έθιμο με τα αθώα ψέματα και αστεία, που είναι κοινό για όλους σχεδόν τους λαούς.
Το Ιερόν Ησυχαστήριον της Παναγίας του Ακαθίστου Ύμνου στα νερα Αχλαδόκαμπο
Το Ιερόν Ησυχαστήριον της Παναγίας του Ακαθίστου Ύμνου βρίσκεται στην περιοχή «Νερά» του Αχλαδοκάμπου, σε υψόμετρο 700 μέτρων και σε κτήμα 18 στρεμμάτων, που δωρήθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Αργολίδος το 1989, από την Κα Γερούλη Ιωάννα κάτοικο της περιοχής. Η μακαριστή «Κυρά Νίτσα», όπως την φώναζαν στο χωριό της, κάποια μέρα πριν από πολλά χρόνια καθόταν έξω από το σπιτάκι της, που ήταν κτισμένο λίγα μέτρα πριν από το «αλώνι» του χωραφιού της. Μόλις είχε τελειώσει τις προσευχές που διάβαζε καθημερινά από το Μ. Ωρολόγιον, την πήρε, όπως έλεγε η ίδια, ένας ελαφρύς ύπνος και βλέπει μια ψηλή, πεντάμορφη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα σαν μοναχή, που έμοιαζε με κάποια γνωστή της όνόματι Σοφία, να παίρνει μερικές πέτρες απ’ τον χώρο του «αλωνιού», όπου σήμερα βρίσκεται ο κεντρικός, μεγάλος ναός της μονής, το Καθολικό όπως λέγεται, και να τις πετάει μακρυά. «Τί κάνεις εκεί Κυρά μου;» τη ρωτάει ταραγμένη η «Κυρά Νίτσα». «Καθαρίζω τον χώρο, γιατί θα έρθω να κατοικήσω εγώ εδώ κι εσάς θα σας διώξω», απάντησε η άγνωστη γυναίκα. «Και ποιά είσαι συ Κυρά μου;» «Η Σοφία του Θεού» της απάντησε εκείνη και χάθηκε! Αμέσως πετάχτηκε από τον ελαφρύ της ύπνο και γεμάτη έκπληξη αναλογιζόταν το παράξενο αυτό ενύπνιο. Αργότερα, το εξομολογήθηκε στον πνευματικό της, ο οποίος της συνέστησε να το πει στον Δεσπότη.
Έτσι, λοιπόν, πήγε στον μακαριστό Μητροπολίτη μας κυρό Ιάκωβο και του είπε αυτό που είδε, καθώς και ότι είχε επιθυμία να δωρήσει το κτήμα στην Εκκλησία. Ο επίσκοπος την διαβεβαίωσε ότι το ενύπνιο ήταν εκ Θεού και η μαυροφορεμένη άγνωστη Κυρία ήταν η Παναγία μας, η «Σοφία του Θεού», όπως συνηθίζουν να την ονομάζουν στην Ήπειρο. Της είπε, επίσης, ότι και αυτός έψαχνε να βρει κάποιο μέρος, για να φτιάξει ανδρικό μοναστήρι. Μάλιστα δε, λόγω του ότι είχε στην κατοχή του δύο παλιές εικόνες της Παναγίας, μία το «Ρόδον το αμάραντον» η οποία είναι και η Εφέστιος εικόνα του Ιερού Ησυχαστηρίου, και μία άλλη με τον τίτλον «Χαίρε Σοφίας Θεού δοχείον», επιθυμία του ήταν η Μονή να αφιερωθεί στην Παναγία του Ακαθίστου Ύμνου.
Η «Κυρά Νίτσα» με μεγάλη χαρά δέχθηκε και δώρησε το κτήμα αυτό στην Ι. Μητρόπολη και έτσι ο μακαριστός Μητροπολίτης μας άρχισε τον αγώνα για την ανέγερση της μονής στις 12/8/1991 με αγιασμό και θεμελίωση του πρώτου τμήματός του, που ήταν ένα μικρό παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Άγιο Πέτρο Επίσκοπο Άργους, και έξι κελιά, ύστερα και από σχετική προτροπή του μακαριστού οσίου Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη. »
Στις 9/6/1993 έγινε ενώπιον κλήρου και λαού η θεμελίωση του Καθολικού του Ιερού Ησυχαστηρίου, το οποίο είναι αφιερωμένο, όπως προείπαμε, στους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας και πανηγυρίζει το Σάββατο του Ακαθίστου Ύμνου, δύο εβδομάδες προ του Πάσχα.
«Να είναι ένας τόπος, όπου μερικοί άνθρωποι με αγάπη, απλότητα, υπακοή και ταπείνωση, πιστοί στη μοναχική μας παράδοση, θα λατρεύουν αδιάκοπα τον Άγιο Τριαδικό Θεό και θα τιμούν την Κυρία Θεοτόκο», ήταν η επιθυμία του μακαριστού Μητροπολίτου μας. Οι Πατέρες οι οποίοι ασκούνται σήμερα εκεί, αγωνίζονται να φυλάξουν την πολύτιμη πνευματική παρακαταθήκη που τους κληροδότησε ο αοίδιμος Ιεράρχης και Γέροντας τους, έχοντας ως μεγάλη παρηγοριά και ευλογία το σεπτό του σκήνωμα, που αναπαύεται κάτωθεν του Καθολικού της μονής, προσδοκώντας την Ανάστασιν των νεκρών.
Οι άνθρωποι του Θεού, οι άγιοι αγωνιστές της πίστεώς μας, τα ζωντανά μέλη της αγίας μας Εκκλησίας, «μένουν εις τον αιώνα» ή όπως γράφει ο άγιος Ευαγγελιστής Ιωάννης, «ο ποιών το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα» (Α΄ Ιωάνν. β΄, 17). Ο χρόνος δεν τους παρασύρει στη λήθη, ούτε καμιά ανθρώπινη δύναμη ή πρόοδος τους επισκιάζει, γιατί, όπως ο «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», έτσι και οι γνήσιοι μαθητές Του συμβασιλεύουν και συνδοξάζονται μαζί Του, με το φωτεινό τους δε παράδειγμα οδηγούν τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο κάθε εποχής προς το φως, την Αλήθεια και τη Ζωή, δηλαδή προς τον Χριστό.
Ένας τέτοιος φωτεινός οδηγός, είναι και ο π. Αθανάσιος Χαμακιώτης, ο οποίος έζησε λίγα χρόνια πριν στο Μαρούσι των Αθηνών και εφημέρευσε στον Ι. Ναό της Νερατζιώτισσας σχεδόν 30 χρόνια, και κατέκτησε τις καρδιές των ευλαβών κατοίκων της πόλεως αυτής, οι οποίοι δεν πρόκειται να τον ξεχάσουν ποτέ.
…Σέ κάθε εποχή είναι αναγκαία τα παραδείγματα των αγίων ανθρώπων, προς στηριγμό και ενίσχυσή μας, όλως δε ιδιαιτέρως σήμερα που οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν από την Εκκλησία και τον Θεό, χρειάζονται τα φωτεινά παραδείγματα των ανθρώπων του Θεού για να ενισχύουν στον «καλόν αγώνα», τους αγωνιζομένους κληρικούς και λαϊκούς και μάλιστα όταν οι άνθρωποι αυτοί δεν απέχουν πολύ από μας, όπως ο μακαριστός Γέροντας Αθανάσιος…
Μετ’ ευχών κι αγάπης εν Κυρίω ο Αργολίδος Ιάκωβος
Τετάρτη 1 Απριλίου 2020
Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΣΕ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ
Έμειναν κακουχούμενοι σε πρόχειρες σκηνές δίχως NETFLIX , ηλιακό θερμοσίφωνα και souper market που έχουμε εμείς οι καθολικώς διαμαρτυρόμενοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που δεν μπορούμε να υπομείνουμε έναν απλό εγκλεισμό για λίγες ημέρες, όταν χιλιάδες Μάρτυρες και Ομολογητές υπέστησαν για την πίστη τους δεκαετίες ολόκληρες φυλακίσεων, εξοριών και καταναγκαστικών έργων…
«Μετά από πολλές ταλαιπωρίες έφτασε το καράβι σε Ελληνική σκάλα στον Άγιο Γεώργιο Πειραιώς,και εκεί που πλησίασαν το χώμα το ελληνικό χαρούμενοι γιόρτασαν εκείνη τη μεγάλη μέρα που ήταν η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού,14 Σεπτεμβριου 1924 (με το εορτολόγιο της πατριδας τους).
Παρεμειναν τρεις εβδομάδες στα σύρματα, στον Αι-Γιώργη, και εν συνεχεία πήγαν στην Κέρκυρα.όπου και ταχτοποιήθηκαν προσωρινά στο Κάστρο της Κέρκυρας.»
Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ
(Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)