Κυριακή 22 Μαρτίου 2020

Ο Γαϊδούρι τίμιος Σταύρος


Το γαϊδουράκι ήταν τόσο πολύτιμο ανέκαθεν, που ακόμα και οι Δέκα Εντολές προτρέπουν τον άνθρωπο να μην εποφθαλμιά τον υπηρέτη, την υπηρέτρια, το βόδι ή τον γάϊδαρο του γείτονα!
Στην Καινή Διαθήκη, η Παρθένος Μαρία με τον Ιησού μωρό, φυγαδεύονται επάνω σε ένα  γαϊδούρι από τη Βηθλεέμ για να αποφύγουν τη σφαγή του Ηρώδη.
Ο Ιησούς μπήκε στην Ιερουσαλήμ* καβάλα πάνω σε μια γαϊδουρίτσα με το πουλάρι της, ώστε να επιβεβαιωθεί η προφητεία του Ζαχαρία που έλεγε «ιδού ο βασιλεύς σου, έρχεται σοι δίκαιος και σώζων, πράϋς και επιβεβηκώς επί όνον και πώλον, υιόν υποζυγίου».
Αλλά κι ο Μωάμεθ καβάλα στη πλάτη γαϊδουριού εισήλθε μετά θάνατον στον Παράδεισο.
Μάλιστα η λαϊκή- θρησκευτική παράδοση θέλει το γαϊδούρι, που στη Βίβλο μίλησε στον Βαλαάμ**, να είναι πρόγονος του γαϊδουριού που κουβάλησε τον Ιησού και αυτό με τη σειρά του πρόγονος του γαϊδουριού που οδήγησε τον Μωάμεθ στην εξορία του.

Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, τα γαϊδούρια δεν είχαν σταυρό στη πλάτη. Όταν όμως σταυρώθηκε ο Χριστός, η σκιά του σταυρού χαράχθηκε για πάντα στη πλάτη του ζώου που τον είχε κουβαλήσει. Και από τότε τα γαϊδουράκια φέρουν αυτόν τον σταυρό.            
*Η είσοδος στα Ιεροσόλυμα κατά ΜατθαίονΚαὶ ὅτε ἤγγισαν εἰς ῾Ιεροσόλυμα καὶ ἦλθον εἰς Βηθσφαγῆ πρὸς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν, τότε ὁ ᾿Ιησοῦς ἀπέστειλε δύο μαθητὰς 2 λέγων αὐτοῖς· πορεύθητε εἰς τὴν κώμην τὴν ἀπέναντι ὑμῶν, καὶ εὐθέως εὑρήσετε ὄνον δεδεμένην καὶ πῶλον μετ᾿ αὐτῆς·   λύσαντες ἀγάγετέ μοι. 3 καὶ ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ τι, ἐρεῖτε ὅτι ὁ Κύριος αὐτῶν χρείαν ἔχει· εὐθέως δὲ ἀποστέλλει αὐτούς. 4 τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· 5 εἴπατε τῇ θυγατρὶ Σιών, ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεταί σοι πραῢς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὄνον καὶ πῶλον υἱὸν ὑποζυγίου. 6 πορευθέντες δὲ οἱ μαθηταὶ καὶ ποιήσαντες καθὼς προσέταξεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς, 7 ἤγαγον τὴν ὄνον καὶ τὸν πῶλον, καὶ ἐπέθηκαν ἐπάνω αὐτῶν τὰ ἱμάτια αὐτῶν, καὶ ἐπεκάθισεν ἐπάνω αὐτῶν. 8 ὁ δὲ πλεῖστος ὄχλος ἔστρωσαν ἑαυτῶν τὰ ἱμάτια ἐν τῇ ὁδῷ, ἄλλοι δὲ ἔκοπτον κλάδους ἀπὸ τῶν δένδρων καὶ ἐστρώννυον ἐν τῇ ὁδῷ. 9 οἱ δὲ ὄχλοι οἱ προάγοντες καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες ἔκραζον λέγοντες· ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαυῒδ· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις. 10 καὶ εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς ῾Ιεροσόλυμα ἐσείσθη πᾶσα ἡ πόλις λέγουσα· τίς ἐστιν οὗτος; 11 οἱ δὲ ὄχλοι ἔλεγον· οὗτός ἔστιν ᾿Ιησοῦς ὁ προφήτης ὁ ἀπὸ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας.
**Η Όνος του Βαλαάμ (από την Παλαιά Διαθήκη)
O Βαλάκ, βασιλιάς των Μωαβιτών, βλέποντας τους Ισραηλίτες να έρχονται από την Αίγυπτο και να νικούν όλα τα έθνη που κατοικούσαν στην Παλαιστίνη, έστειλε να καλέσουν τον Βαλαάμ, φημισμένο μάντη της εποχής, για να τους καταραστεί, ώστε να καταστραφούν.
 
Ο Βαλαάμ σαμάρωσε την όνο του και ακολούθησε τους απεσταλμένους του βασιλιά. Ενώ η όνος του βάδιζε, τρεις φορές σταμάτησε προσπαθώντας ν’ αλλάξει δρόμο, την δε τρίτη φορά κάθισε κάτω αρνούμενη εντελώς να προχωρήσει. Ένας άγγελος με γυμνό σπαθί της έκοβε το δρόμο. Και επειδή ο Βαλαάμ την χτυπούσε συνεχώς για να 
προχωρήσει, ο Θεός επέτρεψε και μίλησε η όνος με ανθρώπινη φωνή για να ελέγξει την συμπεριφορά του. Συγχρόνως τον έκανε να δεί αυτό που έβλεπε το ζώο του, τον άγγελο με το κοφτερό του σπαθί να κλείνει τον δρόμο. Τότε ο Βαλαάμ έπεσε και τον προσκύνησε. Ο άγγελος με τη σειρά του τον πρόσταξε τι να πει όταν θα έφτανε στους Μωαβίτες.
Έτσι ο Βαλαάμ αντί να καταραστεί τους Ισραηλίτες, τους ευλόγησε με τα καλύτερα λόγια μπροστά στον έκπληκτο λαό των Μωαβιτών και τον βασιλιά τους









Ο Σταυρός στη ζωή του Χριστιανού.



Ο Σταυρός αποτελεί την ύψιστη «καταγγελία» της αγάπης του Θεού προς τους ανθρώπους. 
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έλεγε για τον τρόπο που κάνουμε τον Σταυρό μας: «Όταν ενώνεις τα τρία δάκτυλα για να κάνεις τον Σταυρό, ομολογείς ότι ο Θεός είναι Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα.
Όταν φέρεις τα τρία δάκτυλα ψηλά στο μέτωπο και το ακουμπάς, ομολογείς πως ο Χριστός ήταν ψηλά, είναι Θεός, κάθεται στο θρόνο του Ουρανού. Όταν κατεβάζεις τα τρία δάκτυλα χαμηλά, ομολογείς πως ο Χριστός άφησε το θρόνο του Ουρανού, κατέβηκε κάτω χαμηλά και φόρεσε σάρκα ανθρώπινη.
Όταν φέρεις τα τρία δάκτυλα στον δεξιό ώμο, ομολογείς την ύπαρξη του Παραδείσου και παρακαλείς τον Θεό να σε βάλει εκεί, στα δεξιά Του με τους δικαίους.
Όταν φέρεις τα τρία δάκτυλα στον αριστερό ώμο, ομολογείς την ύπαρξη της αιώνιας κόλασης και παρακαλείς τον Θεό να μη σε βάλει εκεί με τους αμετανόητους αμαρτωλούς. Και όταν, τέλος, όλη την παλάμη τη φέρεις στο στήθος, δηλώνεις την άπειρη ευχαριστία σου για τα αγαθά που Εκείνος σου προσφέρει».
Θα μπορούσαμε όμως τώρα να αναρωτηθούμε με ειλικρίνεια: Κάνουμε τον σταυρό μας; Κι ακόμη κάνουμε τον σταυρό μας όταν πρέπει και όπως πρέπει; Ο χριστιανός, που αναπνέει καθημερινά την ευωδία της παρουσίας του Χριστού, σε πολλές στιγμές της ζωής του αισθάνεται ο ίδιος την ανάγκη να σταυροκοπηθεί:
Τις ώρες της προσευχής, το πρωί φεύγοντας από το σπίτι του και το βράδυ πριν κοιμηθεί, περνώντας μπροστά από ένα Ναό, ευχαριστώντας τον Θεό για το φαγητό της ημέρας, σε δύσκολες ή κρίσιμες περιστάσεις. Κανείς δεν αναγκάζει τον πιστό να κάμει τον σταυρό του ούτε επιβάλλει συγκεκριμένες στιγμές για κάτι τέτοιο.
Είναι μια φυσική, αυθόρμητη κίνηση καρδιάς. Όμως, γίνεται; Ή ο φόβος ότι ενδεχομένως θα θεωρηθούμε από τους άλλους λιγότερο «προοδευτικοί» και μάλλον συντηρητικοί μας ανακόπτει; Οι Άγιοι Μάρτυρες της Εκκλησίας μας, εκείνοι που ομολόγησαν με παρρησία την πίστη τους στον Χριστό και οδηγήθηκαν στον θάνατο γι’ αυτό, μήπως έχουν κάτι να μας υποδείξουν στο σημείο αυτό;
 


Πάντως, σε κάθε περίπτωση είναι πολύ καλύτερο να μην κάνουμε καθόλου τον σταυρό μας παρά να κάνουμε γρήγορα και βιαστικά κάτι που μοιάζει με σταυρό! Η διακωμώδηση αυτή δεν αξίζει ούτε σε μας, αλλά πολύ περισσότερο δεν ταιριάζει σε τούτο το σχήμα, πάνω στο οποίο η αγάπη του Θεού συνέθεσε τον λυρικώτερο ύμνο, την απολύτρωσή μας από τα δεσμά της αμαρτίας και του θανάτου.
Ο Σταυρός του Χριστού είναι τελικά η ανάπαυσή μας. Κάτω από τη σκιά του ο κουρασμένος οδοιπόρος της ζωής βρίσκει τη χαμένη του ελπίδα, την παρηγοριά που αναζητά, τη δύναμη ν’ αρχίσει και πάλι το πολυκύμαντο ταξίδι του βίου. Ο χριστιανός αντικρύζει τον Σταυρό του Χριστού και βρίσκει ξανά την αντοχή να κρατήσει τον δικό του σταυρό.
Ο Σταυρός του Χριστού κάνει υποφερτές τις θλίψεις, τις δοκιμασίες, τις πίκρες της καθημερινότητας. Νοιώθει ο πιστός πως ο ίδιος ο Χριστός γίνεται ο προσωπικός του Σίμων Κυρηναίος, που έρχεται να κρατήσει για χάρη του το βαρύ φορτίο των πτώσεων και των αδυναμιών του.
Όπως και οι Πατέρες μας διδάσκουν, ο σταυρός του χριστιανού γίνεται πιο ελαφρύς όταν γίνει ο Σταυρός του Χριστού, γιατί ο μαθητής του Χριστού είναι πια πεπεισμένος ότι πάνω απ’ αυτόν (τον μαθητή) αγρυπνά ακοίμητος ο Ίδιος ο Χριστός.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ




 
είναι τρίτη Κυριακή των Νηστειών. Ονομάζεται Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως και εορτάζεται κάθε χρόνο 28 ημέρες πριν το Άγιο Πάσχα. Τι ακριβώς σημαίνει, όμως, και τι γιορτάζουμε αυτήν την ημέρα;



Ονομάζεται Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως γιατί στην αγρυπνία ή στον Όρθρο αυτής της μέρας, μετά από τη μεγάλη Δοξολογία, ο Σταυρός μεταφέρεται σε μια σεμνή πομπή στο κέντρο του ναού και παραμένει εκεί όλη την υπόλοιπη εβδομάδα οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας γίνεται προσκύνηση του Σταυρού.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το θέμα του Σταυρού, που κυριαρχεί στην υμνολογία αυτής της Κυριακής, παρουσιάζεται όχι μέσα στο πλαίσιο του πόνου, αλλά της νίκης και της χαράς. Ακόμα δε περισσότερο οι Ειρμοί του Κανόνα της Κυριακής είναι παραμένει από την πασχαλινή ακολουθία,«Αναστάσεως ημέρα», και ο Κανόνας είναι παράφραση του αναστάσιμου Κανόνα (Σταυροαναστάσιμος Κανόνας).

Ποιό, όμως, είναι το νόημα όλων αυτών; Βρισκόμαστε στη μέση της Μεγάλης Σαρακοστής. Από τη μια πλευρά η φυσική και πνευματική προσπάθεια, αν είναι συστηματική και συνεχής, αρχίζει να μας γίνεται αισθητή, το φόρτωμα να γίνεται πιο βαρύ, η κόπωση πιο φανερή.Έχουμε ανάγκη από βοήθεια και ενθάρρυνση. Από την άλλη πλευρά, αφού αντέξουμε αυτή την κόπωση και έχουμε αναρριχηθεί στο βουνό μέχρι αυτό το σημείο, αρχίζουμε να βλέπουμε το τέλος της πορείας μας και η ακτινοβολία του Πάσχα γίνεται πιο έντονη.
«Τη αυτή ημέρα Κυριακή τρίτη των Νηστειών, την προσκύνησιν εορτάζομεν του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού». Επειδή στη διάρκεια της νηστείας των σαράντα ημερών, κατά κάποιο τρόπο, και μείς σταυρωνόμαστε, νεκρωνόμαστε από τα πάθη, έχουμε την πίκρα της ακηδίας και της πτώσης, γι΄ αυτό υψώνεται ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός, για αναψυχή και υποστήριξή μας· μας θυμίζει τα πάθη του Κυρίου Ιησού Χριστού και μας παρηγορεί… Είμαστε σαν τους οδοιπόρους σε δύσκολο και μακρινό δρόμο που κατάκοποι, αν βρούν κάποιο ευσκιόφυλλο δένδρο κάθονται για λίγο ν΄αναπαυθούν και ανανεωμένοι συνεχίζουν το δρόμο τους. Έτσι και τώρα τον καιρό της νηστείας και στο δύσκολο ταξίδι της προσπάθειας, ο ζωηφόρος Σταυρός φυτεύτηκε στο μέσον του δρόμου από τους αγίους Πατέρες για να μας δώσει άνεση και αναψυχή, για να μας ενθαρρύνει στην υπόλοιπη προσπάθειά μας. 
Ή, για να δώσουμε και ένα άλλο παράδειγμα: όταν έρχεται ένας βασιλιάς, πριν απ’ αυτόν πορεύονται τα διακριτικά του γνωρίσματα, τα σκήπτρα, τα σύμβολα του και ύστερα εμφανίζεται ο ίδιος χαρούμενος για τη νίκη και μαζί του χαίρονται και όλοι οι υπήκοοί του· έτσι και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, που σε λίγο θα μας δείξει τη νίκη Του κατά του θανάτου Του και θα εμφανιστεί μετά δόξης την ημέρα της αναστάσεως, μας στέλνει πρώτα το σκήπτρο Του, τη βασιλική σημαία, το ζωοποιό Σταυρό ώστε να μας προετοιμάσει να δεχτούμε και τον ίδιο τον Βασιλιά και να Τον δοξάσουμε για τη νίκη… 
Με το ζωοποιό Σταυρό γλυκαίνει την πικρία που νοιώθουμε από τη νηστεία, μας ενισχύει στην πορεία μας στην έρημο έως ότου φτάσουμε στην πνευματική Ιερουσαλήμ με την ανάστασή Του… Επειδή ο Σταυρός λέγεται Ξύλον Ζωής και είναι εκείνο το ξύλο που φυτεύτηκε στον Παράδεισο,γι΄ αυτό και οι θείοι Πατέρες τοποθέτησαν τούτο στο μέσον της Σαρακοστής, για να μας θυμίζει του Αδάμ της ευδαιμονία και την πτώση του από αυτή· να μας θυμίζει ακόμα ότι με τη συμμετοχή μαςστο παρόν Ξύλο δεν πεθαίνουμε πια αλλά ζωογονούμαστε».
  

 

   


  

Μόνο ακολούθωντας τον Κύριο στην Σταύρωση μπορουμε να φθάσουμε στην Ανάσταση, να ενωθούμε με το Θεό

 



              anasta
   Ο Χριστός Ανέστη, και Αληθινά Ανέστη. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια που υπάρχει, ο Χριστός ενσαρκώθηκε για να νικήσει το κράτος του διαβόλου τον θάνατο. Η Ανάσταση του Θεανθρώπου σημαίνει ότι κι εμείς ενωμένοι με τον Θεάνθρωπο κερδίζουμε την Αιώνια Ζωή. Ο θάνατος για μας είναι η γεφυρα για να περάσουμε στην Αιώνια Ζωή.
   Μπορούμε να είμαστε ενωμένοι με τον Κύριο όταν ακολουθούμε κάθε Κυριακή την Θεία Λειτουργία, κοινωνούμε όσο πιό συχνά μπορούμε και εξομολογούμαστε όταν κάνουμε αμαρτίες, αλλα κυρίως όταν ακολουθούμε το Λόγο του Κυρίου. Αμαρτιες είναι οι πράξεις που είναι ενάντια στο Λόγο του Θεού, ειναι η εμπρακτή έλλειψη αγάπης προς τον πλησίον.
   Ο Χριστός Ανέστη και για να αναστηθούμε κι εμείς μαζί Του, θα πρέπει να Τον ακολουθούμε και στη σταύρωση. 
Εύχομαι σε όλους να ακολουθήσουμε τον Κύριο, να σταυρώσουμε, το εγώ μας, να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα Του, να ακολουθούμε τις εντολές Του και τοτε πραγματικά θα αναστηθούμε κι εμεις σε αυτή τη ζωή αλλά κυρίως μετά το υλικό μας θάνατο
  
   Μόνο ακολούθωντας τον Κύριο στην Σταύρωση μπορουμε να φθάσουμε στην Ανάσταση.
Ο Κύριος προσέφερε τον εαυτό Του για τη Σωτηρία μας. Η Σταύρωση του Κυρίου δείχνει την άπειρη ταπείνωση, που όταν τη βιώσουμε εμείς γινόμαστε άμεσα άγιοι, γιατί με την ταπείνωση του Κυρίου κενώνουμε αυτόματα τον εαυτό μας κι όλο μας το είναι κυριαρχείται από τον Κύριο.
    Ο σταυρός είναι το κυριότερο χριστιανικό μας σύμβολο. Ο σταυρός είναι το θυσιαστήριο που πρόσφερε ο Κύριος τον εαυτό Του για τη Σωτηρία μας, για αυτό κι ο σταυρός μας σώζει και μας προφυλάσσει από οτιδήποτε. 
    Όταν πιστεύουμε στον Εσταυρωμένο τότε απαλλασσόμαστε από κάθε πρόβλημα. Δια του σταυρού μας συμφιλίωσε με το Θεό και με την Ανάσταση Του μας ανέβασε στον ουρανό. Με το σταυρό ο Κύριος ύψωσε την ανθρώπινη φύση, η οποία είχε ταυτιστεί με την ύλη. Το κυριότερο με το σταυρό κατέλυσε το κράτος του διαβόλου και κάθε πονηρού πνεύματος. 
     Ο κόσμος σήμερα αποτυγχάνει γιατί δεν μπορεί να αγαπήσει και δεν μπορεί να αγαπήσει γιατί έχει ανεπτυγμένο εγώ.
Υμνούμεν Ευλογούμεν και Προσκυνούμεν τον Κύριο που Σταυρώθηκε για την Σωτηρία μας, Σταύρωθηκε για να διαλύσει το κρατος του διαβόλου, Σταυρώθηκε για να μας ανοίξει το δρόμο για να ενωθούμε πάλι με τον Πατέρα, να οδηγηθουμε στη θεώση. 
    Ο Τριαδικός Θεός είναι άπειρη αγάπη, αγάπη σημαίνει να θυσιάζεις τον εαυτό σου για τον πλησίον σου. Ο Πατέρας μας έστειλε τον Υιό και Θεό Λόγο (ο Οποίος μας δημιούργησε) να ενσαρκωθεί, να γίνει τέλειος άνθρωπος να πάρει την ανθρώπινη φύση, που είχε απομακρυνθεί από το Θεό και να της δώσει πάλι την δυνατότητα να ξαναενωθεί μαζί Του, τη δυνατότητα της Αιώνιας Ζωής. Διότι ζωὴ υπάρχει μόνο κοντά στο Θεό που είναι η Πηγή της ζωής.
      Ο Κύριος δέχθηκε να κενώσει τον εαυτό του, μέχρι θανάτου και μάλιστα θανάτου δια σταυρού, με αυτό τον τρόπο με την ανθρώπινη φύση που έλαβε πλήρωσε για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων και επανένωσαι την ανθρώπινη φύση με το Θεό. Ο Κύριος μας συγχώρεσε τόσο βαθιά, που κένωσε, δηλαδή έσβησε την ύπαρξη Του, και δέχθηκε να περάσει όλα τα βασανιστήρια και τις ταπεινώσεις. Δέχθηκε να χωρέσει (συγ -χωρώ, χωρώ μαζί) μέσα Του όλο το μίσος, όλη η κακία που είχε τότε η ανθρωπότητα.
      Με τον θάνατο και την Ανάσταση Του νίκησε τον θάνατο, τον διάβολο, διότι σαν άνθρωπος ήταν αναμάρτητος, έτσι ο διάβολος δεν είχε δικαίωμα πάνω Του, σαν Θεός είναι αθάνατος, είναι η Πηγή της Ζωής κατ’ αυτό τον τρόπο νίκησε τον Άδη. Νικώντας σαν άνθρωπος τον Άδη τον θάνατο μας έδωσε την δυνατότητα και σε μας μπολιαζόμενοι από την νέα ρίζα του Θεανθρώπου με το Βάπτισμα και τρεφόμενοι με το Σώμα και το Αίμα του (που επιτυγχάνεται με την παρέμβαση του Αγίου Πνεύματος), ακολουθώντας τις εντολές Του, γινόμαστε Ένα με τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό και ανεβαίνουμε κι εμείς στα δεξιά του Πατέρα και έχουμε Ζωή Αιώνια. 
      Όσο όμως πλησιάζουμε και κοινωνούμε με τον Αναστάντα Κύριο, αισθανόμαστε ότι ο θάνατος δεν μας εξουσιάζει. Η δύναμη του Αναστάντα ζωοποιεί τα μέλη μας περνά μέχρι τα οστά μας, μας δίνει ειρήνη, Χάρη και ελευθερία από τον Θάνατο. Ντυνόμαστε κι εμείς την δική Του ευπρέπεια και λαμπρότητα.
     Οι άνθρωποι καταδίκασαν τον Θεό σε θάνατο, Ο Θεός όμως με την Ανάστασή Του «καταδικάζει τους ανθρώπους σε αθανασία. Με την Ανάσταση του Θεανθρώπου, η ανθρώπινη φύση οδηγήθηκε τελεσίδικα στην οδό της αθανασίας και έγινε φοβέρα γι’ αυτό το θάνατο. Έτσι όταν ο «εν Χριστώ» άνθρωπος πεθαίνει αφήνει απλά το ένδυμα του σώματός του, για να ντυθεί ξανά με αυτό κατά την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας.
      Ο Κύριος μας δείχνει το δρόμο: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι», «Ὅς γάρ ἐάν θέλῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ σῶσαι ἀπολέσει αὐτήν• ὅς δ᾽ ἄν ἀπολέσει τήν ψυχήν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ καί τοῦ εὐαγγελίου, σώσει αὐτήν». Χρειάζεται να κάνουμε τρία πράγματα: 
  1. Να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, το εγώ μας, το θέλημα μας και να κάνουμε υπακοή στο Χριστό. Να ακολουθούμε το Ευαγγέλιο, τότε εξαγνιζόμαστε, τότε η ψυχή μας εξαγνίζεται ξεφεύγει από το χωροχρόνο από το γήινο. Η ψυχή μας είναι θεοειδής, δηλαδή προέρχεται από το Θεό, όμως με την προσκόλληση μας στα κτιστά στα γήινα, στην αμαρτία χάνει τις θεϊκές της ιδιότητες κι εμείς τότε γινόμαστε δυστυχισμένοι. 
  2. Να άρουμε το σταυρό μας, να αποφασίσουμε να πάθουμε οτιδήποτε προκειμένου να ακολουθήσουμε τις Εντολές του Κυρίου, ακόμη και να πεθάνουμε. 
  3. Να ακολουθήσουμε τον Κύριο, να ακολουθήσουμε τη ζωή Του. Ο Κύριος έγινε άνθρωπος για να μας δείξει το δρόμο για να γίνουμε κι εμείς κατά Χάρη θεοί, να ξεφύγουμε από το χωροχρόνο.
    Ο Χριστός έχει άπειρη ελευθερία, την άκτιστη ελευθερία, εμείς είμαστε κτιστοί, μόνο μέσα από το Χριστό θα ελευθερωθούμε κι εμείς θα φύγουμε από το κτιστό, και θα πάμε στο άκτιστο. Ο Ιησούς Χριστός δεν είχε ποτέ αναμειχθεί με τίποτα το γήινο. Το ίδιο κι εμείς αν ακολουθήσουμε το Λόγο Του, τότε κι εμείς εξαγνιζόμαστε. 
    Συμμετέχοντας στα Μυστήρια του Κύριου κοινωνούμε το Σώμα Του και το Αίμα του και γινόμαστε κι εμείς κατά Χάρη Θεοί. Μόνο μέσω του Κυρίου μπορούμε να φθάσουμε στον Πατέρα, να φθάσουμε στη θέωση. Την βοήθεια που λαμβάνω με τη συμμετοχή μου στα Μυστήρια την έχω συνειδητοποιήσει πλήρως για αυτό κοινωνώ κάθε εβδομάδα και εξομολογούμε όσο τακτικά μπορώ τότε η ψυχή μου πλημυρίζει από γαλήνη και πληρότητα που δεν μπορεί να μου τη δώσει όλο το χρυσάφι του κόσμου. Με τα Μυστήρια ο Χριστός έρχεται μέσα μας, μας καθαρίζει, μας γεμίζει γαλήνη. 
   Ο Κύριος μας έλκυσε για να Του μοιάσουμε, για να πετύχουμε το καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, μας οδηγεί στην υιοθεσία να γίνουμε παντοδύναμα τέκνα Θεού, όπως ο Πατέρας μας. Ο Κύριος λέγει προς τον Πατέρα θέλω Πατέρα όπου είμαι Εγώ να είναι και αυτοί. Αυτό σημαίνει θέωση, να ενωθούμε με τον Τριαδικό Θεό.
   Σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι να μοιάσει στην εικόνα του Θεού που είναι ο Ιησούς Χριστός. Σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι να γίνουμε όμοιοι με το Θεό να γίνουμε θεοί κατά Χάρη, δηλαδή να γίνουμε με τη Χάρη του Θεού θεοί. Σκοπός είναι λοιπόν να γίνουμε θεοί κατά Χάρη, τίποτα άλλο δεν πρέπει να μας απασχολεί, πρέπει να ξεφύγουμε από τη βιολογική μας ύπαρξη, τις ανάγκες του ζωικού μας οχήματος. Μόνο όμως με τη Χάρη, με τις άκτιστες ενέργειες του Τριαδικού Θεού μπορούμε να πετύχουμε οτιδήποτε, μόνοι μας, δεν μπορούμε να πετύχουμε τίποτα. 
  Ο Χριστός πρέπει να είναι μέσα μας, να γινόμαστε Ένα με τον Χριστό, να γίνουμε εικόνα του Χριστού, αυτός είναι ο μόνος σκοπός της ζωή μας, να ενωθούμε με το Θεό να φθάσουμε στη θέωση. Όταν έχουμε το Χριστό μέσα μας είμαστε χαρούμενοι, νοιώθουμε πλήρεις, νοιώθουμε τέλεια. Τον Χρίστο Τον έχουμε μέσα μας, όταν προσευχόμαστε συνεχώς, διαβάζουμε το Ευαγγέλιο, βίους και διδαχές αγίων Πατέρων, όταν πηγαίνουμε τακτικά στη Θεία Λειτουργία και συμμετέχουμε στα Μυστήρια της Εκκλησίας, το κυριότερο όμως όταν βλέπουμε τον Κύριο στο πρόσωπο κάθε συνανθρώπου μας, τον αγαπάμε και τον βοηθάμε σαν να ήταν ο Χριστός. Αιώνιος Παράδεισος λοιπόν είναι να ζούμε αιώνια με τον Χριστό. 

Τρίτη 10 Μαρτίου 2020

Όσιος Αλέξιος ο άνθρωπος του Θεού





    Ο όσιος Αλέξιος γεννήθηκε στην Ρώμη την εποχή του αυτοκράτορα Αρκαδίου (395-408). Οι γονείς του, ο ευλαβής συγκλητικός Ευφημιανός και η Αγλαΐα, ήσαν επί πολλά χρόνια άτεκνοι. Ο Αλέξιος έλαβε λαμπρή μόρφωση και όταν ενηλικιώθηκε, οι γονείς του προετοίμασαν τα του γάμου του με μια νεαρή κόρη εκλεκτής οικογένειας της αριστοκρα­τίας της Ρώμης. Όμως την ίδια την νύκτα του γάμου τους ο Αλέξιος, ο οποίος ποθούσε την αγία και τέλεια παρθενία, ψιθύρισε κάτι στο αυτί της συζύγου και αφού της παρέδωσε το δαχτυλίδι του, έφυγε κρυφά. Εμπιστευόμενος την θεία Πρόνοια, επιβιβάστηκε σε πλοίο και έφθασε στην Λαοδίκεια της Συρίας και από εκεί ακολούθησε ένα καραβάνι εμπόρων που κατευθυνόταν στην Έδεσσα.
      Εκεί σταμάτησε σε έναν ναό αφιερωμένο στην Θεοτόκο και παρέμεινε στον νάρθηκα δεκαεπτά χρόνια, ντυμένος με κουρέλια και συντηρούμενος από τις ελεημοσύνες των πιστών που έρχονταν στο ναό να προσευχηθούν. Στο μεταξύ ο πατέρας του είχε στείλει υπηρέτες προς κάθε κατεύθυνση για να τον βρουν, ενώ η μητέρα του φόρεσε τρίχινο ένδυμα και θρηνούσε απαρηγόρητη, η δε νύφη, με την αγάπη που δείχνει η τρυγόνα για το ταίρι της, ανυπομονούσε να έχει κάποια είδηση. Κάποιοι από τους απεσταλμένους του Ευφημιανού έφθασαν στην Έδεσσα και έδωσαν ελεημοσύνη στον Αλέξιο, χωρίς διόλου να υποπτευθούν βέβαια ότι επρόκειτο για τον κύριό τους· τόσο πολύ είχε πα­ραμορφωθεί από την άσκηση και την σκληραγωγία που επέβαλε στο σώμα του ευχαρίστως για την αγάπη του Θεού.
      Μετά από πολλά χρόνια αγώνων εν τω κρυπτώ, η Παναγία εμφανίσθηκε στον νεωκόρο της εκκλησίας λέγοντάς του να επιτρέψει την είσοδο στον άνθρωπο του Θεού. Βλέποντας ότι τον αντιλήφθηκαν και επρόκειτο να τον περιβάλουν με τιμές, ο Αλέξιος ανεχώρησε και πάλι παίρνοντας το πλοίο για την Ταρσό. Οι αντίθετοι άνεμοι όμως, ή μάλλον η Θεία Πρόνοια, ώθησαν το πλοίο στο λιμάνι της Ρώμης. Ο άγιος υποτάχθηκε σε αυτό το θείο σημείο και πήγε στο πατρικό σπίτι, όπου ζήτησε από τον πατέρα του που έβγαινε εκείνη την στιγμή ελεημοσύνη σαν ζητιάνος. Χωρίς να αναγνωρίσει τον πολυαγαπημένο του γιο, ο Ευφημιανός, που είχε γίνει ακόμη πιο φιλάνθρωπος ύστερα από την τόσο επώδυνη αυτή απώλεια, πρόσταξε τους υπηρέτες του να δώσουν κατάλυμα στον δύστυχο άνθρωπο για όσο διάστημα επιθυμούσε να μείνει και να του δίνουν να τρώει τα περισσεύματα της τραπέζης του.
      Ο άνθρωπος του Θεού έμεινε άλλα δεκαεπτά χρόνια σε μια γωνιά του πατρικού σπιτιού, υφιστάμενος χωρίς να προφέρει το παραμικρό παράπονο, και μάλιστα με ευχαρίστηση, τις προσβολές και τις λοιδορίες των υπηρετών. Όταν έλαβε πληροφορία από τον Θεό ότι επίκειται η εκδημία του, ζήτησε να του φέ­ρουν χαρτί και μελάνι, και με την πένα στο χέρι, γράφοντας την ιστο­ρία της ζωής του, εξεδήμησε προς τάς αιωνίους μονάς.

        Την ίδια ημέρα, καθώς ετελείτο η θεία Λειτουργία στην βασιλική του Αγίου Πέτρου, χοροστατούντος του πάπα και παρουσία του αυτοκράτορα Ονωρίου (395-423) και πλήθους κόσμου, φωνή ακούστηκε από το θυσιαστήριο λέγουσα: «Αναζητείστε τον άνθρωπο του Θεού· θα δεηθεί για την πόλη και για όλους εσάς. Ήδη εξέρχεται του σώματος!» Καθώς το εκκλησίασμα άρχισε να προσεύχεται, η φωνή ακούστηκε ξανά αποκαλύπτοντας ότι βρισκόταν στην οικία του Ευφημιανού. Όταν η επιβλητική πομπή με επικεφαλής τον πάπα και τον αυτοκράτορα έφθασε εκεί, ο υπηρέτης που τον φρόντιζε, αποκάλυψε ότι ο ζητιάνος που στεκόταν τόσα χρόνια πλάι στην εξώθυρα μοίραζε την τροφή του στους πτωχότερους και ο ίδιος δεν τρεφόταν παρά μόνο την Κυριακή με ψωμί και νερό, μένοντας ατάραχος αν όχι και χαρούμενος όταν οι άλλοι υπηρέτες τον καθύβριζαν.
Η τιμία Κάρα του Αγίου Αλεξίου.Φυλάσσεται στην
Ιερά Μονή Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων.
 
     Πήγαν στην καλύβα του και τον βρήκαν νεκρό να κρατά ένα χαρτί στο χέρι. Όταν το διάβασαν δημόσια έμειναν κατάπληκτοι από τον θαυμαστό τρόπο με τον οποίο αυτός ο δούλος του Θεού είχε αγωνιστεί ενάντια στην φύση για να λάβει τα υπέρ την φύση αγαθά. Ο αυτοκράτορας και ο πάπας βλέποντας τα δάκρυα και τους γοερούς θρήνους των γονέων του, τους συμβούλεψαν να χαίρονται μάλλον και να αγάλλονται που έφεραν στον κόσμο έναν τέτοιο άγιο, ο οποίος μέλλει να βασιλεύσει με τον Χριστό στους αιώνες. Το πλήθος συνωστι­ζόταν γύρω από την νεκρική κλίνη, τυφλοί έβρισκαν το φως τους, κουφοί την ακοή τους, μουγκοί δόξαζαν τον Θεό μεγαλοφώνως, πονηρά πνεύ­ματα τρέπονταν σε φυγή, επικρατούσε τέτοια αναταραχή, που η νεκρώσιμη πομπή δεν μπορούσε να προχωρήσει.
     Ο αυτοκράτορας σκόρπισε τότε χρυσά νομίσματα με την ελπίδα ότι θα αποσπούσαν την προσοχή του πλήθους από το φέρετρο. Δεν συνέβη όμως αυτό, καθώς ο λαός περιφρονούσε τον φθαρτό χρυσό για να λάβει την χάρη της αφθαρσίας αγγίζοντας το σώμα του αγίου. Τέλος, το τίμιο σκήνωμα εναποτέθηκε στην βασιλική του Αγίου Βονιφατίου σε λάρνακα, διακοσμημένο με χρυσό και πολύτιμους λίθους, απ’ όπου ανάβλυζε αφθόνως μύρο ευωδιαστό, ιαματικό κάθε νόσου. 





Απολυτίκιον